"Nee, ik was thuis die avond."
De rechercheur heeft een vlekje tandpasta aan zijn mondhoek. Niet kijken. Concentreer je.
"Alleen?"
"Met mijn vrouw. We kookten. Pasta."
Pasta. Waarom zeg ik pasta? We eten nooit pasta. Te specifiek. Of juist niet.
"Welke soort pasta?"
Fuck. Natuurlijk vraagt hij dat. Spaghetti. Nee. Penne.
"Tagliatelle. Met champignons."
Tagliatelle. Waar komt dat vandaan? Hij schrijft het op. Waarom schrijft hij het op?
"Hoe laat ongeveer?"
"Rond de zessen begonnen. Om half acht gegeten."
Sofies fiets stond er nog. Roze, tegen de garagedeur. Waarom denk ik daaraan. Niet aan Sofie denken. Aan de pasta denken.
"En daarna?"
"Televisie. Een documentaire. Over..."
Over wat. Zeg iets saais. Natuur.
"Over pinguïns."
De rechercheur kijkt op.
Hij gelooft het niet. Pinguïns. Wie zegt er nou pinguïns? Te schattig. Verander het. Nee, te laat.
"Pinguïns?"
"Ja. Of wacht, walvissen misschien. We zapten wat."
Stop met praten. Maar hij zit te wachten. Hij wil dat ik doorga.
"Uw buurman zegt dat hij uw auto rond half acht de oprit af zag rijden."
Herman. Klootzak. Altijd voor dat raam. Maar hij kan niet geweten hebben dat ik daarna nog... Stop. Niet denken aan het kanaal. Gewoon Herman ontkrachten.
"Dan vergist hij zich. Misschien een andere avond."
"Woensdag 14 maart."
"Dan vergist hij zich."
Te hard. Te snel. Adem. Normale mensen ademen rustig.
"Sofies vader zegt dat ze naar een vriendin zou gaan."
Daar is haar naam. En ik reageerde niet. Moet ik...
"Verschrikkelijk, wat er gebeurd is. Ik las het in de krant."
"De vriendin heeft haar nooit gezien."
"Misschien is ze..."
Ergens anders naartoe gegaan. Weggelopen. Aangereden. Alles behalve wat ik weet. Alles behalve de roze fiets en haar gezicht en hoe stil het opeens was.
"Verdwaald... misschien?"
De rechercheur leunt achterover. Kijkt me aan. Lang.
"Meneer Coppo, we hebben een getuige die uw Porsche die avond bij het kanaal zag."
Alles. Tagliatelle en pinguïns en twintig jaar huwelijk. Herman en het kanaal en de roze fiets en alles wat ik niet kan terugnemen.
Haar vader weet het. Hij weet het al. Daarom zit ik hier. Toch blijf ik...
"Ze had een roze fiets," zeg ik.
Zijn gezicht verandert niet. "Dat klopt."
Het tandpasta-vlekje zit er nog steeds.
"Ik wil een advocaat."
Log in om te reageren
Leuk verhaal! Het leest vlot en de humor maakt het luchtiger dan het is. Vooral de (terugkerende) tandpasta en de regel "Te hard. Te snel. Adem. Normale mensen ademen rustig." vond ik grappig. Graag gelezen :)
Ha Tony! Sterk hoe de gedachten zo anders zijn met wat er uiteindelijk uit zijn mond komt. Humor ook bij: zeg iets saais. Het reflecteren over dat wat hij zegt, terwijl hij het zegt. Mooi!
Ha mooi verhaal! De innerlijke dialoog in mooi contrast met de ondervraging! Pinguïns! Hardop gelachen! ZGG
Helemaal top, Tony. Sterk, dat vlekje tandpasta en de innerlijke reactie daarop. Maar in zijn totaal een mooi beeld van iemand die - lijkt mij - in een opwelling een moord/doodslag heeft gepleegd en niet opgewassen is tegen de druk. Zijn onhandige pogingen om de koele vragen te beantwoorden, zijn bi...
Tja, een amateur die het ook eens probeert... trouwens ik ga het nog voorlezen, morgen ofzo :) Dank!
Oeps, per ongeluk mijn reactie verwijderd. Maar je had hem gelukkig al gelezen, Tony.
Yes, al mis ik nu de referentie om het steeds opnieuw te lezen elke keer voor het slapengaan ;) bedank!
😂