Andere verplichtingen

Geachte mevrouw Verstraeten,

Uw brief van 12 januari – geschreven op gemeentelijk briefpapier, zie ik – las ik met bijzondere belangstelling. U schrijft dat mijn zaak "de buurt ontsiert" en "een bedreiging vormt voor de zedelijkheid van onze jeugd."

Mag ik u eraan herinneren dat Club Roxy al vijftien jaar op deze locatie gevestigd is? Lang voordat u hier kwam wonen. Uw echtgenoot is hier overigens ook bekend – zij het niet onder zijn eigen naam.

U noemt mijn etablissement "een hol van ontucht." Ik noem het een legaal bedrijf dat belastingen betaalt, vergunningen heeft en zich aan alle regelgeving houdt. Anders dan, bijvoorbeeld, uw vereniging "Zedelijk Besef," die vorig jaar een subsidie ontving voor een lezing over "christelijke waarden." De gastspreker heeft zijn honorarium nooit gezien. Hij vertelde het me toen hij hier kwam, op zoek naar troost. Ik heb niet doorgevraagd.

Wat betreft "de jeugd": de dichtstbijzijnde school ligt achthonderd meter verderop. Uw eigen zoon moet dus een behoorlijke omweg maken om regelmatig voor onze etalage te staan. Wat hij daar doet met zijn telefoon, moet u hem zelf vragen. Ik bewaar de beelden, voor het geval dat...

Het moet moeilijk zijn dat de wereld niet in uw propere hokjes past. Dat mensen behoeftes hebben die u niet begrijpt of – nog erger – in uzelf herkent en daarom moet veroordelen.

Ik verberg tenminste niet wat ik ben.

U bent een marter. Klein, scherp, obsessief. Ze bijten zich vast en zien niet wat eraan komt.

Volgende week dinsdag vergadert de gemeenteraad over uw petitie. Ik zal er niet bij zijn – ik heb die avond andere verplichtingen. Maar ik heb begrepen dat er video-opnames worden gemaakt van alle sprekers. Die bewaren ze, geloof ik, voor het gemeentearchief.

Sommige dingen zijn nu eenmaal moeilijk weer uit te wissen.

Met vriendelijke groet,

Sonja De Wilde
Uitbaatster Roxy