'Hoe is het nu met je Bob?'
Karins hand kruipt naar voren over tafel. Haar uitpuilende borsten deinen mee in de laag uitgesneden top. Hij wil niet kijken, maar doet het toch. Ze zijn nogal ... verschrompeld.
'Ik hoorde van Katja dat -'
'Goed,' onderbreekt Bob haar snel. 'Het gaat goed.'
Voor zover dat kan.
Karin trekt haar hand langzaam terug en kijkt Bob gepijnigd aan.
'Maar Katja zei dat -'
'Katja zegt zoveel,' zegt Bob kalm. 'Je weet toch dat ze altijd liegt.'
Geschrokken houdt Karin haar mond. Haar lippen tot twee smalle spleetjes samengeknepen.
Hij dwingt zichzelf om in haar ogen te kijken en realiseert zich dat ze Katja's kant kiest. Ze kiest altijd Katja's kant. Ook als die onder een harige klootzak van een Johan ligt. Hij zucht.
'Laat me raden ... Katja zei dat het aan mij lag?'
Karin staart naar haar handen en friemelt zenuwachtig aan de ringen om haar gerimpelde vingers.
'Nou ... niet met zoveel woorden, maar wel iets over weinig aandacht enzo.'
Bob lacht schamper. Natuurlijk zegt Katja dat.
'En dat geloof jij?'
Karin haalt haar schouders op. Ze zwijgen allebei. De leiding die tegen de muur aanloopt tikt zachtjes. Het breekt de pijnlijke stilte.
'Is het niet zo dan?' Karin kijkt hem met een opgetrokken wenkbrauw aan.
Hij staart uit het raam. Naar de struiken die hoognodig gesnoeid moeten worden. Natuurlijk is het wel zo. Hij wil haar met geen vinger meer aanraken. Hij scheurt zijn blik los van het raam. Naar Karins gerimpelde handen, haar gefossiliseerde borsten. De groeven in haar voorhoofd. Onbewust trekt Bob zijn bovenlip naar zijn neus. Katja lijkt steeds meer op haar.
'Nee,' hoort hij zichzelf zeggen. 'Nee, zeker niet. De affaire was van mij.'
Log in om te reageren
Intens verhaal Bob, dat sterke beelden oproept. De gerimpelde handen, de verschrompelde borsten. De korte zinnen. Je voelt het zwijgen tussendoor. Ik bleef wel het hele verhaal met de vraag achter welke relatie deze twee personen hebben. Ik dacht dat Katja een vriendin was en de HP jonger dan Katja...
Hoi Ancenita, dankjewel voor het lezen en reageren! Het idee was dat Bob met zān schoonmoeder zit. Katja is de dochter. Vandaar ook beide namen met een K. Dochter is vernoemd. Misschien was het toch iets te vergezocht in het verhaal, ah well. Voor een volgende š
Wat heb je dit mooi voorgelezen! Mooi die opmerking over de harige Johan. Details als die leiding die zachtjes tikt, zorgen voor sfeer en rust in het verhaal. Het beeld van die struiken. Het verval, het ouder worden. Ik las en luisterde het graag!
Dankje Emmy!
Hoi Nicoline, Dank voor je feedback! Ja, daar was ik zelf ook nog niet echt achter. Ik heb een herschrijf, die verduidelijkt het denk ik.
Karin en Katja zijn ook twee namen die dicht bij elkaar liggen. Je zou daarin meer onderscheid kunnen brengen. Zelfs al zouden de liefdesrelaties niet zo subtiel worden gebracht, dan nog is het lastig om Karin en Katja te onderscheiden.
Hi Tinus, bedankt voor je reactie! Ik begrijp wat je bedoelt. Katja is Karins dochter. Waarbij de dochter dezelfde voorletter krijgt als de moeder, dat is hun ding. Anyway, in een verhaal misschien minder handig. Zal er de volgende keer beter op letten! š
Hoi KingCharles, Je verhaal "Bob" voldoet goed aan de opdracht. Je hebt de leugen en de interne gedachten van Bob mooi afgewisseld, waardoor de kloof tussen wat gezegd wordt en wat gedacht wordt goed naar voren komt. De spanning bouwt zich op en de lezer voelt mee met Bob, terwijl ze tegelijkertijd...
Ha Tony, dank voor de feedback! En ... wat een leuke site! Ik heb denk ik al wel weer het een en ander aangepast. Ik ga nog even kauwen op wat extra details. Ik heb nog even de tijd en genoeg woorden over.
Leuk geschreven! Ik vind het heerlijk hoe je Karin omschrijft. Achteraf (vooral door het lezen in de comments dat Karin Katja's moeder is) valt de zin "Katja lijkt steeds meer op haar" op zijn plaats, maar ik had ook gemist dat het moeder en dochter waren. Eerder vriendinnen misschien. Graag geleze...