Het gordijn haperde in de rails. Had hij dat niet gedaan, dan had Willem mij niet geholpen en pas de volgende ochtend de voetstappen in de sneeuw ontdekt. Het waren - daar hoefde Willem geen Sherlock voor te zijn - niet de mijne. Ook niet de zijne. Dit was maat 46. Dat wist ik niet eens zo ongeveer. Ik wist het zeker. De schoenen die dit spoor hadden achtergelaten, had ik zelf voor André gekocht. In Keulen, tijdens mijn “werkbezoek.”
Het idee, dat ze mijn keuze waren, hielp hem zijn dagelijkse sleur met zijn vrouw door te komen. Op eenzelfde manier als dat het door hem gekochte ondergoed mij hielp mij weer sexy te voelen, ook al was die BH niet helemaal mijn smaak.
Willem beende de tuin in.
Ik kon wel janken. Ik had met veel zaken rekening gehouden, maar niet met de weersomslag. André’s voetsporen liepen bij onze schuifpui een paar keer over elkaar heen, ze leidden vervolgens in één rechte lijn naar het schuurtje. Een beginnersfout kon ik het niet noemen. Daarvoor was dit al veel te lang aan de gang. De schuifpui had ik gelukkig nog kunnen sluiten.
‘Willem, wacht!’
Willem was halverwege de tuin. Zijn voetstappen hadden zich vermengd met die van André. Het viel me op hoe klein de zijne waren. Hoe scherp ze zich aftekenden in de verse sneeuw.
Hij draaide zich weer naar me toe, liep langs mij heen, terug de woonkamer in. Nu zou ik het zeggen. Maar er kwam niets.
Hij trok de pook uit de haardset naast de open haard.
‘Straks heeft die dief óók een wapen.’ Piepte ik. Te laat, hij was alweer buiten.
Willems stem schalde door de tuin. ‘Wilde je soms onze TV stelen? Vuile junk!’ Hij liep de schuur in. Gerinkel van glas. Was André door het raam gesprongen? Willem kwam terug, onder het bloed.
‘Verdomme Cindy. Moet ik dan alles zélf doen?’ Hij griste mijn telefoon van tafel. ‘Waarom heb je nog geen 112 gebeld?’ Vervolgens bleef zijn blik hangen bij André’s jas die nog over de keukenstoel gedrapeerd lag. Ik sloeg Willem in zijn gezicht. Rende op blote voeten de tuin in. De schuurdeur stond open. Mijn elektrische fiets viel om terwijl ik me over André heenboog. Boven op mij, op ons.
Log in om te reageren
Ja, die grote voeten, iedereen weet wat ze daarover zeggen. De combinatie met de zin die Tinus aanhaalt vind ik ijzersterk en veel meer dan vermakelijk. Het is het contrast tussen het platte lichamelijke en de pijnlijkere waarheid dat affaires zelden over seks gaan. Cindy heeft een grotere man gevon...
dank mespunt!
Goed verhaal! Hoe ongelukkig dat ze door zo'n toevalligheid door de mand gevallen zijn. De extra laag in het overspel dat ze dingen voor elkaar gekocht hebben vind ik goed gevonden, en het detail dat de schoenen van André kleiner zijn dan die van Willem ook. Ik had niet zien aankomen dat de hp Wil...
Dankjewel! Ja, inderdaad, het slaan kwam in een opwelling, in shock over het feit dat haar minnaar wellicht niet meer zou kunnen leven, in elk geval erg gewond is.
Wat grappig, ik las het heel anders. Bij de vraag van Willem over het alles zelf moeten doen stelde ik me voor dat Cindy mogelijk ook al langer het gevoel heeft dat ze alles alleen moet doen. En dan komt Willem eindelijk eens in actie... is het niet voor haar of hun relatie, maar omdat hij denkt dat...
Hallo Emmy, Een mini-crimi, een korte film. Tot in het detail zie ik het voor me. De schoenen die ons door het hele verhaal leiden zijn een schitterende vondst. Ik had wel begrepen dat de man plotseling thuiskwam maar als ik het goed begrijp was er eigenlijk niets aan het handje, war het niet dat...
dankjewel Ancenita, inderdaad, zo was het precies. Was dat niet gebeurd met dat gordijn, dan was het (in elk geval dan nog niet) uitgekomen.
Ik vindt de focus op de schoenmaten vermakelijk. Dat geeft een vervreemde introductie in het verhaal en het gaat nog door tot over de helft van het verhaal. Zo praat je over schoenen, maar vertel je tegelijkertijd ook het verhaal. En voorbij de helft kom je nog eens met een zinnetje als 'Het viel me...
Dankje. Ja, dat was inderdaad de bedoeling van die blote voeten. Dat het einde gehaast was, is omdat het ook zo hectisch zal gaan in zo'n situatie en ik de hectiek van zo'n situatie wilde benadrukken.
Hoi Emmy, mooi verhaal. De drama! Zoals het nu is, lijkt het alsof de hoofdpersoon Andre in huis had, terwijl Willem gewoon sliep? Dat is nog eens next level spannend. Ik weet alleen niet of ik daar als lezer helemaal in mee ga. Verder roept het verhaal mooie sfeerbeelden op. Actueel ook met die...
Ha Kingcharles, Dankjewel! Ah ik had gehoopt dat het duidelijk zou zijn dat Willem thuis gekomen was, zijn vrouw de man met wie ze vreemd gaat (André) snel nog naar buiten kon jagen, waarbij de gordijnen helaas niet sloten en zo de voetsporen duidelijk werden. (Zonder dat eerste expliciet te benoeme...
Ha Nicoline, Dankjewel. Ik denk dat het verhaal inderdaad ook zou kunnen werken in de tegenwoordige tijd. Ik heb een voorkeur voor schrijven in de verleden tijd. Beide tijdsvormen hebben hun voor en nadelen.
Hoi Emmy, Het is prachtig voorgelezen, wat een genot! En wat een verhaal. Je verhaal voldoet aan de opdracht doordat het de lezer inzicht geeft in de gedachten en gevoelens van de protagonist, terwijl de gesproken woorden een andere werkelijkheid schetsen. De spanning tussen de leugen en de waarh...
Ha Tony, Merci! Ik vermoed dat de geluidsopnamen bij mij wel lukken, omdat ik deze op mijn laptop maak en niet met een mobiele telefoon.
Mini-filmpje, heel beeldend en met mooie vondsten. De opening kan misschien wat scherper (zie eerder commentaar, de setting is inderdaad niet 123 helder). Het slot is sterk, omdat de lezer weet dat er nog een heel gedoe achteraan zal komen. Mooi open gelaten!
dank Martin!