Sporen

Het steegje van waaruit je het complex binnen kon komen, zag je snel over het hoofd, het had geen straatnaambordje.
Katten wisten het blindelings te vinden, vooral op donderdagen wanneer de markt ten einde kwam en de vuilniszakken en lege sinaasappelkisten daar werden opgestapeld.

Nathalie had hem gevraagd te doen waar zij zelf niet toe in staat was. Ze zei niet veel, had hem de sleutel gegeven. 'Geef je Broka ook te eten?'
Op de deur van het kantoor hing nog altijd het plastic hoesje met het briefje dat zijn beste vriend er met punaises had opgeprikt.

Mo-Fr 2-4 PM 
Bitte, nicht stören
נא לא להפרי
Do not disturb
Danke, thank you, תודה,

Mensen dachten dat hij dan rustte. Het leek eerder een lachwekkende poging een raamwerk te bieden om dan en alleen dan, zichzelf over te geven aan het verleden. Een tijd waarin hij was blijven vastzitten alsof het drijfzand was.
De deur ging soepel open. De kat drong zich direct op, cirkelde om zijn benen. Volgde hem overal. Zou hij hebben toegestaan dat Broka in zijn werkkamer kwam? Het diertje miauwde indringend.

Het opruimen van het bureau was iets dat elf weken was uitgesteld.  Het was niet dat Nathalie bang was voor wat ze er zou aantreffen. Ze vertelde dat ze er vaak genoeg binnen was geweest, sinds de dag dat ze hem daar gevonden had.

Het bureau lag vol met stapels en stapels papier, foto’s (netjes ingeplakt), pillen, nog meer pillen (dus dat is wat hij met ze deed… oh wat haatte hij medische interventie), brieven, nog meer brieven, postzegels, lijm, paperclips, lippenstift... lippenstift?
Daar in de la, lag het potje. Op het etiket, hij herkende zijn eigen handschrift: Praag, 1939. De inhoud liet zich nog makkelijk determineren: het waren gedroogde paddenstoelen.
Het deksel bood weerstand, liet zich uiteindelijk toch openen.
Hij huilde terwijl hij kauwde, de een na de andere paddenstoel naar binnen werkend, totdat er niets meer over was.