Springen

Hoe krijg ik dit tussen je oren? Of is daar gapende leegte, een holle ruimte waarin alleen de echo’s van je eigen dom gelul resoneren? Ik kan het je ook níet schrijven; vertellen was tevergeefs, smeken ook. Zelfs schreeuwend en krijsend drong ik niet tot je door. Misschien moet je het zelf maar uitzoeken. Uiteindelijk loop je tegen iemand aan die minder coulant is dan ik ben geweest, die niet het eindeloze geduld op zal brengen waar ik mijzelf uiteindelijk in verloren heb. Heel eerlijk: daar verheug ik mij op. ’s Nachts, als de stilte hier enkel doorbroken wordt door een incidenteel alarmpiepje uit een andere kamer en daaropvolgend snel schuifelende voeten op de gang, lig ik op mijn rug en staar ik naar het witte systeemplafond, dat in het schaarse licht even grauw oogt als mijn leven. Daar, op dat gruizige canvas, zie ik hoe mijn denkbeeldige opvolgster korte metten met je maakt, je ineen doet krimpen van schuldbesef, hoe je huilt en smeekt opdat ze bij je blijft, je niet in de steek zal laten. Dan gáát ze, haar hoofd fier omhoog, haar ego ongeknakt, haar gevoel van eigenwaarde blinkend opgepoetst. En jij, jij jammert en krijst, trekt de haren uit je hoofd, slaat jezelf in je gezicht. Jij. Niet ik. Jij.
Of je op bezoek mocht komen, had je geappt. Wat denk je zelf? Dat ik hier op jou lig te wachten, met dit gebroken lijf en geknakte geest? Jij, die mij had moeten koesteren, behoeden, beschermen, jij, die toen het erop aan kwam jezelf niet alleen voor en boven alles stelde, en vooral boven mij, nee, erger nog: ik bestond niet. Ik was niets, enkel decorum in het klatergouden theater van jouw bestaan. Nee, ik wacht niet op je: ik smacht naar je, naar alles waarvan ik hoopte dat je voor mij zou zijn. Te lang, tevergeefs. Jij had mij moeten vangen. Ik hoor je stem in mijn hoofd: dat kan toch niet, vier verdiepingen. Nee, natuurlijk niet.

Je had mij moeten vangen voor ik sprong.