Jacobs kat

Dag Gerard,

Aan alle goede dingen komt een eind, maar daar gaat dit niet over. Geduldig heb ik gewacht tot de vette jaren zouden aanbreken, niet beseffend dat die al achter ons lagen. Je bent nogal een piekeraar gebleken. En als het nou ergens goed voor was, maar nee, jij bent hét schoolvoorbeeld van een oude hond die je geen nieuwe trucjes meer leert. Ik geef het op. Blijf jij maar lekker rondjes achter je eigen staart aan rennen; ik zal je een paar redenen geven om erin te bijten.

Hygiëne. Je kunt het opzoeken in het woordenboek. Of laat Gemini het je uitleggen, dat is tegenwoordig toch je trouwste vriend? Op jouw aanrecht hebben de muizen moeite om een plek te vinden waar ze hun pootjes kunnen neerzetten. Je onderschat wat ik ruik. Een knapperige onderbroek kan niet ‘best nog een dagje mee’. Heeft je moeder je nooit uitgelegd dat een wasmachine niet bedoeld is om dingen in te bewaren?

Waarom denk je dat ik liever buiten de deur at? Jouw ‘maaltijden’ zijn een belediging voor het afbladderende plastic servies waarop je ze serveert. Altijd dezelfde droge kost, achteloos, liefdeloos voor mij neergezet. Ik hoop voor je dat er vanavond een haar in je eten zit, dan ervaar je tenminste eens iets van structuur.

Het dieptepunt blijft je idee om er eentje bij te nemen. Alsof exclusiviteit niet meer van deze tijd is. Als je per se met je tijd wilde meegaan, had je liever een robotstofzuiger gekocht. Hoe haalde je het in je hoofd om haar zelfs mee naar huis te nemen, haar in ons bed te laten slapen? Dacht je echt dat ik haar haren op mijn kussen wilde vinden? En dan durf je te mopperen dat ik ondankbaar ben.

Mij zie je niet meer terug. Als je het wilt weten: ik verblijf vanaf nu bij Jacob van nummer 101. Een man van reinheid, rust en regelmaat. Iemand die weet hoe je een deugdzaam leven leidt. Hij geeft me elke dag paté.

En jij? Ik hoop dat je reïncarneert als muis.

Nooit meer spinnend de jouwe,

Minoes