Gepubliceerd
Korte verhalen
Week 2 van 2026: #6 De Onzichtbare Protagonist7 januari 2026• 55 views•350 woorden• 19 reactiesSchipbreukeling
Audio recorder laden...
Zo belandde ik in Frankrijk. Land van vin, pain en slakkenetende types.
Ik vond het fotomapje in het dressoir uit de nalatenschap van onze ouders, bladerde erdoorheen alsof het je dagboek was. Vakantiefoto’s van een leven geleden. Ik herkende je profielfoto. Sprankelende ogen boven vlezige wangen, geen spoor van de verwoesting die was ingezet. Mensen keken ervan op dat we familie waren. Jij vloog vol bravoure de wereld over, ik had genoeg aan reisverhalen van anderen.
De profielfoto bleek genomen voor een vuurtoren. Zon en ruige kustlijnen, Zuid-Frankrijk, jouw tweede thuis. Je straalde. Opeens speet het me dat ik weinig wist van toen je gelukkig was.
Carla leek opgelucht toen ik onbetaald verlof vroeg.
De Volvo, ‘myn skip’, gromde tevreden op mijn voorstel durch Deutschland zu fahren. Daarna reden we via Montpellier langs de kust verder zuidwaarts. Stiekem genietend, maar ‘jouw’ vuurtoren vond ik niet.
Ruim na achten arriveer ik bij Phare du Cap Béar. Ik zie het al voordat ik de trap naar de vuurtoren bestijg. Boven neem ik plaats op het muurtje met uitzicht op zee. Het is nog altijd warm.
Ik voltooi mijn ronde, beklim de laatste treden en duw aarzelend tegen de houten deur. Het is klein binnen. Ik bewonder het vloermozaïek, de glanzende, witblauwe wandtegels en waan me even in een schelp als ik langs de roodmarmeren trap omhoogkijk.
Troostkilo’s dwingen me tot pauzes. Onder het lantaarnhuis vind ik de deur naar de galerij. Het waait. De vermoeidheid overvalt me met de weidsheid van het uitzicht en ik laat me zakken op een bankje. De zon hangt loom boven de horizon. Voor het eerst ben ik op het juiste moment op de juiste plek.
Het mechaniek begint te brommen. Regelmatige flitsen stellen me gerust. De schittering in de golven en de sterrenhemel smelten samen tot een onaantastbaar geheel. Ik wil je zien. Geïrriteerd door de reflectie van het plastic, neem ik de foto met de vuurtoren eruit. Op de achterkant staat het: Start Point Lighthouse.
Ik grinnik, kort daarna draagt mijn lach zo ver als het vuurtorenlicht.
De Volvo wacht. ‘Kom skip, wy geane farre.’
Reacties (19)
Log in om te reageren
T
Het is een fijne melancholische reis en ik heb er wel sterk het idee van een afwezige protagonist (al begrijp ik eerlijk gezegd niet het achterliggende verhaal). De eerste alinea (over het fotomapje) is mijn favoriet. Fijne details en indirecte beschrijvingen. (al is 'nalatenschap van onze ouders'...
T
Hoi Mespunt, ik reisde graag met je mee in de Volvo en genoot volop van je beeldende taal. Op de vuurtoren trekken je sprekende details gelukkig mijn aandacht, zodat er geen ruimte is voor mijn hoogtevrees ... ;-) De 'troostkilo's' vind ik een voltreffer. De drie alinea's waarin je de vuurtoren kon...
m
Gezellig dat je naast me zat, Ton. Geen ruimte voor hoogtevrees, dat is een mooi en origineel compliment, dankjewel! Ik vind het ook fijn dat je aangeeft dat je de reis door de vuurtoren niet goed kon volgen. Deze vuurtoren bestaat echt en is via internet te bekijken, maar misschien heb ik daar te v...
K
Ha Mespunt, in hoog tempo rijd ik van Friesland via Duitsland naar de Franse Atlantische kust, onderweg trakteer je op meesterlijke details over het verhaal achter het verhaal en zo sta ik ineens op de vuurtoren. Mooie sfeer krijg ik mee. Waarbij ik me ook afvraag wat het is - rouw, reis, avontuur, ...
E
Ha Mespunt, Dit fragment leent zich zeker voor een langer verhaal. Mooie vondsten: 'bladerde erdoorheen alsof het je dagboek was.' Ook de beschrijving van uiterlijk vind ik erg mooi. (Sprankelende ogen boven vlezige wangen.) In korte zinnen weet je de hoofdpersonen met dergelijke omschrijvingen tot ...
m
Hoi Emmy, bedankt voor je mooie en uitgebreide feedback, die waardeer ik zeer. Over dat lachen twijfelde ik zelf ook erg. Ik weet niet of het voor veel mensen herkenbaar is, maar ik heb juist in een kwetsbare gemoedstoestand wel eens dat ik om weinig opeens de slappe lach kan krijgen. Daar dacht ik...
F
Hoi Mespunt, ik sluit me aan bij de opmerkingen van Tony. De zin over Carla voegt voor mij niets toe. Ze komt verder niet voor in het verhaal, maar je zegt in een reactie al dat het verhaal eerder geschreven is en mogelijk voor een groter verhaal dient. De personage waar het over gaat, is inderdaad...
m
Dankjewel, Fief. De zin met Carla is een poging tot subtiele verwijzing naar rouw (hij of zij is op het moment niet zo'n aanwinst op het werk). Ik ben het met je eens dat het in de huidige vorm erg losstaat van de rest. Veel is op te lossen met wat meer woorden, maar die had ik nu niet. Het doet me ...
T
Hoi mespunt, Je verhaal voldoet in grote mate aan de opdracht. Het hoofdpersonage blijft afwezig, en de aanwezigheid is voelbaar door de herinneringen en ontdekkingen van de verteller. De setting en de reis naar de vuurtoren zijn uitstekend beschreven en geven een mooi beeld van de afwezigheid die ...
m
Toegegeven, ik schreef dit verhaal kort geleden en niet voor deze opdracht, maar ik deelde het niet eerder. Ik overweeg er een langer verhaal van te maken en hoor graag of jullie denken dat het zich daarvoor leent. Nu heb ik het juist iets ingekort om me aan de woordenlimiet te houden. Daarmee voldo...
Hallo Tinus, Een melancholisch en optimistisch verhaal. De vuurtoren vond ik heel mooi beschreven: Ik bewonder het vloermozaïek, de glanzende, witblauwe wandtegels en waan me even in een schelp als ik langs de roodmarmeren trap omhoogkijk. Ik waande me in de vuurtoren met een weids uitzicht. M...
[Reactie verwijderd op 9 januari 2026 om 18:15]
Bedankt voor je fijne reactie, Ancenita.
Ach mespunt, bedoel ik natuurlijk