Het mooiste meisje van de klas

Well, I was sitting, waiting, wishing
You believed in superstitions
Then maybe you'd see the signs

Elf uur, Jack Johnson kondigt het einde van de avond aan. Een herhaling van exact tien jaar geleden, toen verderop sirenes klonken. Ik kijk de zaal rond. Kim en Wendy staan aan de bar, samen met de mannen. Anderen hangen verspreid in groepjes rond. Ze zitten op de stapelbare, vierkante banken, waar regelmatig een broodtrommel in verdween. Behalve Lotte, die heeft haar eigen stoel. Maria praat met haar. Ze moest eens weten.

Het viel niet mee om ze allemaal te bereiken. Sommigen voelden er weinig voor. Te lang geleden, zeiden ze. Ze bedoelden dat ze niet met het verleden geconfronteerd wilden worden. Het verleden dat mij sinds die vorige reünie geen dag met rust liet. Het was tijd voor de waarheid.

No, I can't always be waiting, waiting on you
I can't always be playing, playing your fool, fool

Het laatste akkoord verstomt, het wachten is voorbij. Ik pak de microfoon. Duizend keer heb ik deze weg in gedachten afgelegd en nog voelt het alsof ik een spreekbeurt moet geven. Weifelend begin ik.

‘Lieve Lotte, ik ben blij om je te zien vanavond.’

Mark trekt een wenkbrauw op, Dennis en Jeroen hebben zoals altijd lol, de papzakken.

‘Tien jaar geleden kreeg je het laatste nummer niet mee, je was niet fit. Je pakte je fiets en… we weten allemaal wat er toen gebeurde. Iedereen zei dat het een vreselijk ongeluk was. Sommigen waren boos, omdat je je verlichting niet aan had. Jij en ik weten de reden. Ik heb je nooit verteld dat het mijn schuld was. Ik had net met veel moeite een huis gekocht… Het spijt me verschrikkelijk.’

Niemand lacht meer. Wat ben je toch een sukkel, 37 jaar en nog altijd niemand willen teleurstellen. Niet stoppen nu.

‘Maria, trut. Je zag hoe ik naar je keek. Niet toen, in 5HC. Alles ging bij jou vanzelf. Rijke ouders, mensen zagen je staan… Het was een lief briefje. Waarom moest je het in hemelsnaam aan iedereen voorlezen?’

Mensen draaien ongemakkelijk op hun stoel. Eindelijk luisteren ze allemaal.

‘Toen ik tien jaar geleden werd uitgenodigd voor de reünie, hoopte ik zo dat er in jouw leven ook ten minste één kleine rimpeling was ontstaan. Dat je twintig kilo was aangekomen, aan je vierde studie bezig was, in scheiding lag. Dat je desnoods in de hondenpoep was gaan staan onderweg hiernaartoe. Maar nee, zelfs dat was me niet gegund.’

Maria huilt zachtjes.

‘Dus toen ik die accu uit je fiets pakte… Ik hoopte dat je zou vloeken, dat je voor één keer zou voelen hoe het is om tegenwind te hebben.’

Ik kijk op mijn telefoon.

‘9 Juni 2025, elf minuten over elf.  Tien jaar heb ik hierop gewacht. Niemand kan mij iets maken.’

Ik kijk Maria recht aan.

‘Jij had het moeten zijn. Ik wilde dat je het zou voelen.’

‘Nu weet je eindelijk hoe het is om in mijn schoenen te staan.’