Knikkeren (tweede versie)

Tweede versie

‘Wil je knikkeren of de knikkers?’ Duncan buigt zich over het wankele tafeltje, zijn blik strak gericht op Brian. ‘Ik weet waar hij ze verstopt heeft.’
Brian laat een stilte vallen. ‘Knikkeren… ’t is net vliegeren.’
Duncan trekt een wenkbrauw op. ‘Met knikkeren kun je meer knikkers winnen. Een vlieger kun je hooguit kwijtraken.’
Brian schudt zijn hoofd. ‘Meer dan dat. Op Twitter…’
‘X.’
‘… op X zag ik een filmpje, de bliksem sloeg in een vlieger en de gozer die ‘m vasthield vloog in de fik.’
‘Da’s AI, man. En je moet ook niet vliegeren als het onweert.’
‘Alsof je dat altijd ziet aankomen.’
‘Bij onweer moet je schuilen, wachten tot het overwaait. Maar ik heb het niet over vliegeren: knikkers. Veel.’
Brian kijkt met een schuin hoofd omhoog naar de plafondlamp, net iets te lang.
Duncan volgt zijn blik en spant zijn kaak. ‘Brian, ik snap het. Maak je geen zorgen, maat. Geen vuiltje aan de lucht.’
‘Pim pam pet.’
Duncan knippert. ‘Wat?’
‘Kinderspellen. Letter K.’
‘Brian, dit is geen kinder…’
‘Sjoelen,’ vervolgt Brian achteloos. ‘Dat kunnen we ook doen.’
‘Sjoelen is met een S.’
‘Kaatsen dan. Kegelen. Of krijten.’
‘Krijten is geen spel.’
‘Oh nee?’
‘Nee.’ Duncan zucht. ‘Wil je knikkers of blijf je spelen?’
‘Ik heb knikkers zat.’
‘Als dat waar was, zaten we hier niet.’
Brian leunt achterover. ‘Misschien moet je iemand zoeken die nog met je wil spelen, Dunk. Ik ben er wel klaar mee.’
Duncan houdt zijn hoofd schuin. Zijn stem zakt. ‘Je weet wat je zegt?’
Brian knikt.
Duncan staat op, pakt zijn glas ranja, drinkt het in één teug leeg en zet het glas met een klap op de tafel. Hij kijkt naar Brian, dan naar de plafondlamp, schudt zijn hoofd en beent weg. In de verte rolt de donder.

Originele versie

“Wil je knikkeren of de knikkers?” Duncan buigt zich over het wankele tafeltje, zijn blik strak gericht op Brian.
Brian laat een stilte vallen. “Vliegeren of de vlieger, dat is de vraag.”
Duncan trekt een wenkbrauw op. “Onzin. Die vlieger heb je al. Die kun je alleen maar verliezen. Knikkers? Dat is winst.”
“Wat als ik al genoeg knikkers heb?”
“Die heb je niet.”
Brian glimlacht flauwtjes. “Zonder knikkers kan niemand knikkeren.”
“Zonder vlieger kun je ook niet vliegeren.” Duncan grijnst. “Je hebt niks, Brian. Dat is precies waarom ik je knikkers aanbied.”
“Pim pam pet.”
Duncan knippert. “Wat?”
“Kinderspellen. Letter K.”
“Brian, dit is geen kinder…”
“Ik weet het.” Brian kijkt omhoog naar de plafondlamp, net iets te lang. Duncan volgt zijn blik en spant zijn kaak. “Sjoelen,” vervolgt Brian achteloos.
“Sjoelen is met een S.”
“Kaatsen dan. Of krijten.”
“Krijten is geen spel.”
“Oh nee?”
“Nee.” Duncan zucht. “Knikkers of knikkeren.”
“Ik heb knikkers.”
“Als dat waar was, zaten we hier niet.”
Brian leunt achterover. “Misschien moet je iemand zoeken die nog met je wil spelen, Dunk. Ik ben er wel klaar mee.”
Duncan houdt zijn hoofd schuin. Zijn stem zakt. “Je weet wat je zegt?”
Brian knikt.
Duncan staat op, pakt zijn glas ranja, drinkt het in één teug leeg en zet het glas met een klap op de tafel. Hij kijkt naar Brian, dan naar de plafondlamp, schudt zijn hoofd en beent weg.