Arme kleine Celle

Liége, 2 augustus 1927

Liefste,

Kom, zoek geen loze excuses, ik ben geen kind meer. Gérard, jij bent bang, je wilt wel en je wilt niet vertrekken, en daarom zoek je steeds weer een nieuwe reden; het ene moment dit, dan weer dat. Kom op, zeg tegen je kleine Celle: “Ik wil bij Marie blijven,” en dan praten we er verder niet over, tenzij je zelf aangeeft dat je het echt wil.
Maar toch, liefste, vraag ik je één ding: hou van me. Jij bent het enige wat ik nog heb, ik ben alleen en verschrikkelijk bedroefd, en soms vraag ik me af of vergeten niet beter zou zijn dan al deze pijn.

Een hartelijke kus van je arme kleine Celle.

***

Sittard, 7 augustus 1927

Mijn lieve Gérard,

Het is twintig over één in de nacht, en ik schrijf je vanuit bed, met het papier op het kussen gedrukt. Dank je wel voor het halssnoer, het lekkers en de eau de cologne.
Ik moet je zeggen dat ik erg verdrietig ben, en dat de moed me in de schoenen zinkt. Vroeger, toen mijn arme, lieve moeder nog leefde, had ik twee of drie brieven van je. Nu, nu ik helemaal alleen ben, laat je me ook in de steek.
Gérard, ik ben zo alleen. Het verdriet over het verlies van mijn dierbare moeder maakt me gek, en ik ben bang dat ik eraan bezwijk. Straks vind je je Celle misschien niet meer terug, maar een arme levenloze vogel die uit het nest is gevallen. Ik heb besloten om te vertrekken, ofwel nu, of om naar mijn moeder te gaan en bij haar te zijn, waar zij ook is. Beslis voor mij.

Een droevige kus van een wrak van het leven,
Celle

 ***

De Limburger, 3 september 1927

HET DRAMA BIJ DE FAMILIE V.
Begrafenis van mevr. Bergman-Velden

Vrijdagmorgen 2 september om 9 uur had de plechtige lijkdienst, gevolgd door de begrafenis plaats van mevr. Marie Bergman-Velden.
Toen het uur gekomen was, waarop het stoffelijk overschot van het slachtoffer der droevige gebeurtenis, die zulk een algemeene ontsteltenis in onze stad had verwekt, kerkwaarts zou worden gedragen, had zich nabij het Louisahuis een ontzaggelijke menigte verzameld.
Het was een droeve tocht naar de kathedraal. In den lijkstoet gingen vele familieleden en bekenden, met talrijke autoriteiten en wel alle putbewoners. Witte bloemen dekten de lijkkist. Twee weesmeisjes droegen kransen achter de baar. Het Maria-altaar in de kerk was met een stemmige rouwversiering getooid.
Na den lijkdienst werd het stoffelijk overschot naar het station vervoerd, vanwaar het omstreeks 12 uur werd overgebracht naar Vleuten, om te Haarzuilen, de geboorteplaats van de overledene, waar hare moeder woonachtig is, te worden ter aarde besteld.