Schuldig

“Ik was het echt niet.” No fucking way dat ik dit toe ga geven.
“Schatje, als jij het niet was: wie dan wel?”
Kut, goeie vraag. “Misschien heb je het zelf wel gepakt.” Twijfel zaaien, altijd handig. “Nou kun je wel nee schudden…”
“Gisteravond lag het er nog, nu is het weg. Er is niemand anders in huis. Eén en één is twee.”
“Er kan toch iemand langsgekomen zijn?”
“Wie heeft onze huissleutel dan?”
“De vorige huurder?”
“Ja natuurlijk, die sluipt hier na twee jaar binnen, opent dat laatje en neemt verder niks mee. Mijn laptop ligt er nog, mijn sieraden…”
“Die heb je niet meer.” Oe, deze vind zelfs ik gemeen.
“En bedankt. Hoe moest ik vorig jaar anders jouw schoolreis naar Duitsland betalen?”
Check, we zitten op een ander spoor. Nu doorduwen. Wag the dog. “Wat kan ik daar nou aan doen? Ik voel mij al schuldig genoeg dat jij en papa uit elkaar zijn.” De snik aan het einde klonk goed. Kom, pers die traan eruit. “Ik hoorde jullie wel ruziën over mij. Rotkind dit, leugenaar dat. Ik had zelf weg moeten gaan…” Jaaaa, de traan!
“Hier trap ik niet meer in. Die krokodillentranen bewaar je maar voor je vader.”
Damn. “Mam, ik weet het ook niet. Is het er niet achter gevallen?”
“Nee. Het lag daar, jij hebt het gepakt, ik wil het terug.”
Ze houdt wel vol zeg. Normaal is ze allang scheldend afgetaaid. “Hoe kwam jij eigenlijk aan zoveel geld? Je zegt altijd dat we elk dubbeltje drie keer om moeten draaien.”
“Hoe weet jij dat het veel was?”
Oei, dom…
“Nou?”
“Dat weet ik niet, maar je maakt er zo’n punt van, dan zal het niet weinig zijn geweest.” Blik op schijnheilig, kom op nou.
“En nu is het afgelopen. Geef hier.”
“Ik zeg je toch, ik heb het niet.” Voor deze boosheid hoef ik weinig moeite te doen. Here we go. “Jij denkt bij alles dat ik het gedaan heb. Nou, dit keer toevallig niet! Niet alles wat kut is komt door mij. Je hebt zelf een puinhoop van je leven gemaakt, daar heb je mij…” Auw, die klap doet zeer! Wat… auw! “Mam, doe rustig!” Jezus, ze… oefff. Wegwezen hier, ja, links om haar heen. Rennen!
“Kom terug! Kom teruuuug!”
‘k Dacht het effe niet. Papa gelooft me wel. En volgens mij weet ik waar hij zijn contant geld heeft verstopt.