Soulmates en weduwen

'Hij schreef dat ik niet eerlijk was. Dat ik nog één kans kreeg. Ik heb 'm geblokkeerd.'
Haar leeftijd was moeilijk in te schatten. Haar haar was platinablond gebleekt. Haar voorhoofd toonde wel rimpels toen ze peinzend voor zich uitstaarde, maar niet boven de brug van haar neus.
Dat ze welgesteld was, was duidelijk. Haar kleding oogde bedrieglijk eenvoudig, maar accentueerde de perfecte vormen als een beloftevolle fluistering.

'Was je eerlijk?'
De vrouw die tegenover haar zat, had opgespoten lippen, getatoeëerde wenkbrauwen en een glimlach die leek op het zonlicht dat terugkaatst van een dichtgevroren meer. Ze stelde volgens mij wel de goede vraag.
'Nee. Maar moest ik dan zeggen dat ik bang was? Dat ik daarom een dag lang niet reageerde op zijn laatste chat?'
'Waar was je bang voor?'
'Zijn stem klonk warm, vertrouwd. We hebben drie uur met elkaar gesproken over de telefoon. Ze vlogen voorbij. En...die foto's. Hij lijkt op hem.'
'Op...?'
'Ja.' Haar hoofd zakte, bijna schuldbewust.
'Je moet loslaten. Je moet weer leven.'
'Zoals jij zeker?' De lach na de woorden klonk als een messteek.
'Ieder zijn eigen manier, Anita.'
'Maar ik hou nog steeds van hem. Nu nog, na twaalf jaar. Hij was de liefde van m'n leven. De vader van mijn zoons.' Ze dronk haar glas leeg, wenkte de kelner.
'En hij hield van jou?'
'Dat weet je ook wel, Donna. We waren soulmates.'

Ik bewonderde de kelner. Hij zag wat ik hoorde; de spanning. Hij bleef op gepaste afstand en stelde zijn vraag bijna verontschuldigend. 'Dames?'
'Nog twee prosecco.'  Ze zei het haast smekend. 'Hij lijkt op mijn jongste,' zei ze, terwijl ze de kelner nakeek.
'Ja, die heeft ook een lekker kontje.' 
'Slet.' 
Ze schoten beiden in de lach.
'Ik leef, Anita.' De vrouw met de valse lippen spreidde haar armen en keek theatraal om zich heen. Het terras was haar theater. Mijn zonnebril maakte dat ze niet zag dat ik een toeschouwer was.
Er viel een stilte. Ik nam een slok van mijn Leffe Blond en stak nog een sigaret op.

'Maar je man, je soulmate, hield hij van je? Zoals jij van hem hield, nu nog, twaalf jaar later?'
'Ik was alles voor hem.' Haar hoofd zonk weer. Zacht en liefdevol.
'Zou hij je dan geen nieuwe liefde gunnen?' Onder de wenkbrauwen dwaalden de ogen begerig af naar de kelner. Onzeker. 
Weer werd het stil.

'Deblokkeer hem. Bel hem. Ben eerlijk. Deblokkeer jezelf.' De vrouw met de wenkbrauwen wuifde naar de kelner.
'Mijn glas is nog niet leeg, Donna.
'Nee, Anita. Omdat jij niet drinkt.'

Ze was zeldzaam mooi. Ze leek me zeldzaam lief en oneindig trouw.
Ik rekende af. 
Het onbereikbare is soms zo dichtbij dat het pijn doet.