Onmogelijke keuze

Er steekt een briesje op dat heel even met de randjes van mijn servet speelt en dan weer gaat liggen. Naast mij, op het terras, springt een man op en jaagt achter een leeg suikerzakje aan. Met zijn rechterbeen vooruit stapt hij resoluut op het kleine stukje afval. Hij buigt voorover om het op te rapen en ik geniet van het aanzicht.

Een parmantige blondine die net aan is komen lopen, laat haar hand over zijn goed gevormde billen glijden en wacht tot hij overeind komt.

Geen first date, denk ik, terwijl ik stiekem naar hen blijf kijken. Hij neemt haar handen vast en trekt haar naar zich toe. Geen kus, maar een kort moment van in elkaar verblijven. Zij met haar hoofd tegen zijn borstkas, hij met zijn wang op haar hoofd. Even gaat er een steek van jaloezie door me heen als hij haar zacht op haar strak naar achteren getrokken haren kust.

Zwijgend, met de handen nog steeds in elkaar verstrengeld, gaan ze schuin naast elkaar zitten. Ik wend mijn blik weer af.

'Ze willen de beademing stoppen.' Het blijft stil en onwillekeurig kijk ik weer om, benieuwd naar zijn reactie.

Hij blijft haar zwijgend aankijken. Trekt zijn handen terug en wrijft nerveus over zijn bovenbenen.

'Ik weet niet wat ik moet doen Jasper.' Ze veegt met haar hand over haar wangen.

'Wat wil zijn zus?' vraagt Jasper. Ik bespeur niet echt een emotie in zijn stem. Om wie zou het gaan? vraag ik me af en schuif mijn stoel zo onopvallend mogelijk iets meer richting hun tafel.

'Zij wil het niet. Er zijn mensen veel langer dan Theo in coma geweest en er toch nog uitgekomen.'

'Ja maar hoe?'

'Dat heb ik ook gezegd. Als hij het overleeft moet ik misschien straks voor een kasplantje zorgen.' Ze slaat haar armen om zich heen en kijkt hem met grote vragende ogen aan.'Ik weet het niet Jasper, ik weet het niet. Wat moet ik doen?'

'Maar wij Bettine ... wij ... Als hij...'

'Wat?'

'Je houdt toch niet meer van hem?' Met een ruk duwt Bettine zich los uit zijn omarming.

'Wat suggereer je nu? Dat ik toestemming moet geven zodat wij ...'

De serveerster die aan komt lopen aarzelt even maar loopt dan toch naar hun tafel. 'Wat mag het voor u zijn?' Verdwaasd kijkt het stel haar aan.

'Doe maar een rode wijn,' antwoordt hij als eerste.

'Voor mij hetzelfde,' zegt zij en strijkt met haar wijsvinger onder langs haar ogen.

Hij grijpt haar handen weer vast. Beiden turen naar hun ineen geklemde vingers.

'Het zou voor ons toch ...?' mompelt hij zachtjes. Haar schouders komen omhoog en ze zucht diep.

'Iedereen zou denken dat ik het gedaan heb om bij jou te kunnen zijn.'

'Er is toch niemand die van ons weet?'

Ik heb ondertussen een vermoeden wie Theo is en wenk naar de serveerster. Ik moet gaan, maar wil weten wat Bettine zal antwoorden.

'Het voelt alsof ik hem vermoord, ik zou ...'

Een vuilniswagen rijdt de straat in. Het geluid van de draaiende motor, de piepjes en de vuilnisbakken die over de kinderkopjes ratelen overstemmen het gesprek van Jasper en Bettine.

Ik reken af. Bettine leunt inmiddels tegen de schouder van Jasper. Haar lichaam schokt.

Ik zie het beeld van een man omgeven door slangetjes en piepende apparaten en kijk nog een keer om.