Puccini

‘De kust op de Bahama’s is zo prachtig.’ Oom Theodor stond bij het raam. ‘Je moet er echt ook een keer heen, Jelle.’ Hij boog zich naar de vogelkooi op de vensterbank toe en wees op het schelpenzand onderin de kooi. ‘Het strand had precies deze kleur.’
‘Heb ik er te veel zand in gedaan?' vroeg ik, 'Ik wist niet zo goed hoeveel er in moest.’
Theodor glimlachte. ‘Het geeft niet. Ik schiet ook vaak uit, dat spul is glad, de gaten in die strooiverpakking te groot.’ Gebiologeerd bekeek hij de kanarie. ‘Zo heb jij ook je eigen strandje, hè Puccini?’

‘Was het op de Bahama’s niet veel te heet?’ zei ik en beet op mijn lip.
‘Het viel mee.’ Hij begon het vogeltje met een onvast gefloten deuntje tot zingen te verleiden. ‘Puccini, toe nou…’ Theodor draaide zich naar mij toe. ‘Hij kan wel zingen, echt waar.’
Mijn oom herhaalde het deuntje, de kanarie antwoordde met wat nerveus getjilp.

Dat Puccini mooi kon zingen wist ik. Ik had er zelfs een filmpje van gemaakt en deze aan vrienden doorgestuurd. Puccini floot al dagen niet.
De kanarie fladderde wat halfslachtig heen en weer.
‘Wat gek, misschien is hij in de rui. Of ben je soms boos op me, is baasje te lang weggeweest?’ tuttelde hij. Daarna bleef mijn oom lang stil. Hij hurkte bij de vensterbank, zodat de vogel op ooghoogte kwam
‘Hoezo in de rui?’ vroeg ik voorzichtig.   
‘Dan fluiten ze minder…’ Er was iets ijzigs in zijn stem geslopen. ‘Waarom heb je me niet gebeld?’ zei hij.
‘Ik kon geen verbinding krijgen.’

Oom Theodor opende het deurtje van de kooi. Kortstondig gefladder, hectiek. Binnen een seconde had hij het beestje vastgepakt en uit zijn verblijfplaats gehaald. Een kloddertje vogelpoep droop traag langs Theodors pols naar beneden. Hij kwam weer overeind. De kanarie had hij op zijn ruggetje gedraaid en in zijn handpalm gelegd. Zijn pink -meer was er niet voor nodig- hield de pootjes in bedwang. Het tere kopje van het vogeltje rustte op zijn wijsvinger. Met zijn duim aaide hij zachtjes langs het oogje. Oom Theodor keek me indringend aan, tuitte zijn lippen, deze keer niet om naar het beestje te fluiten. Hij blies twee keer, kort achter elkaar, ten hoogte van het buikje, dat wat onrustig op en neer bewoog.

‘Wat dacht jij? Als het maar geel is?’ zei hij.
Hij blies nog eens, spreidde wat veertjes uit elkaar.
‘Waren de mannetjes uitverkocht?’ Hij keek niet op. ‘Dit is een vrouwtje sufferd. Kijk dáár kan je het zien. Die fluiten niet.’

Ik staarde naar het waterbakje. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen te vertellen hoe Puccini gestorven was. Gelukkig hing het bakje nu wel goed om.