‘Neem je het me kwalijk?’
‘Dat je onderdook? Natuurlijk niet.’ Mijn broer zaagde plakken van een stuk brood. De afgesneden boterhammen legde hij in een mandje. Behalve het kapje, dat stak hij in zijn mond.
Ik herkende het kleedje dat over de bodem van het broodmandje lag uitgespreid. De in kruissteek geborduurde appeltjes aan de randen, die ene appel waarvan het blaadje ontbrak.
Toen ik klein was, had ik dat ontbrekende blaadje er zelf bijgetekend. Een kleine potloodstreep - een stukje van de steel - bleek het enige dat daarvan nog zichtbaar was.
De buren hadden het voor ons veilig gesteld, toen anderen ons ouderlijk huis leegroofden.
Bram kauwde, slikte. Hij gaf me het mandje aan. Ik droeg het naar de eettafel.
Hij nam plaats op vaders stoel. ‘Eén lege stoel minder.’ Zo redeneerde hij. Dat zijn eigen stoel daarmee leeg bleef, daar zei ik maar niets van. Ik smeerde een boterham met kaas.
‘Zou je er ook niet iets op doen?’
Bram schudde zijn hoofd. Hij stopte het restant van het kapje in zijn broekzak.
‘Dat hoeft niet meer Bram, eet het toch gewoon op.’
Bram haalde het stukje brood weer tevoorschijn, bekeek het aandachtig, stak het in zijn zak terug. ‘Ik ga toch niet verhuizen, na alle moeite die je hebt gedaan om het huis weer terug te krijgen?’
‘Dat was een principekwestie. Je kan doen wat je wil,‘ zei ik.
‘Ik wil rust.’
‘Vind je die hier?’
‘Misschien...’
Wat hij allemaal in Polen had meegemaakt, daar sprak hij nooit over.
Rust heeft hij bij leven nooit gevonden.
De gewoonte onbemande stoelen op te bergen - ze helemaal weg te willen doen - is ook mijn tweede natuur geworden. Soms kan het niet.
Nog altijd wanneer ik lege zitplaatsen zie in de tram, dan denk ik vaker dan zou moeten: Wie zou daar allemaal gezeten kúnnen hebben, als het niet zo was gelopen. Als ze allemaal waren teruggekeerd. Dan was deze tram helemaal vol geweest. Dan hadden er zelfs mensen moeten staan.
Log in om te reageren
IJzersterk, Emmy en tegelijk ijzingwekkend de manier waarop je beschrijft hoe een hompje brood gespaard wordt, hoe lege stoelen worden weggehaald, hoe lege plaatsen doen denken aan hen die er hadden kunnen zitten ware ze niet weggevoerd en uitgeroeid. Helaas blijft de geschiedenis zich alsmaar herha...
Zeer fijne minieme scene. Het kontje van het brood, heerlijk. De switch naar de gedachte van die tram voelt heel natuurlijk. De symboliek is er met een stoelsteek subtiel doorheen geborduurd. *** In de dialoog had ik twee stribbelingen. > ‘Zou je er ook niet iets op doen?’ Dit bracht mij kort in...
Meesterlijk, Emmy! Ik word er stil van.
Je schrijft op een prachtige manier een eenvoudig moment, beladen met (familie)geschiedenis. Ik heb er verder weinig aan toe te voegen, behalve dat ik het ontzettend graag gelezen heb :)
Dankje Persephone, dat doet me goed.
https://open.spotify.com/episode/2J2Qz11spv9E8m4R6zgyU2 Ik moest denken aan het prachtige verhaal 'Het adres' van Marga Minco. Top, top, top! Haar korte verhalen zijn sowieso zeer de moeite waard. Jessica Voeten leest het verhaal voor.
Dankje Jan, het is een prachtig verhaal (en goed voorgelezen ook!) Minco schreef fantastisch
Nog twee kleinigheidjes: 'Toen ik klein was had ik dat ontbrekende blaadje er zelf bijgetekend.' Komma tussen was en had. 'Één lege stoel minder.’ 'Eén lege stoel minder.' ‘Dat was een principekwestie. Je kan doen wat je wil.’ zei ik. Komma i.p.v punt achter wil.
Ik wist niet dat bij het begin van de zin het accent op de eerste E weggelaten werd. Dank daarvoor. De komma achter wil zoals je voorstelt, begrijp ik niet? Waarom moet daar geen punt?
Wanneer de directe rede wordt gevolgd door een zinsdeel zoals zei ik, vroeg zij of riep hij, sluit je het citaat af met een komma (of vraagteken/uitroepteken) in plaats van een punt. 'Doe wat je wilt,' zei ik. 'Doe je altijd wat je wilt?' vroeg ik. 'Doe wat je wilt!' riep ik.
Dankje Edwin!
Je hebt een sterke, indringende scène, vooral door de concrete details: het broodmandje, het kleedje, het ontbrekende blaadje. Ook Bram komt goed tot leven via kleine handelingen. Juist daarom zou ik je aanraden die beelden meer te vertrouwen. Op sommige plekken leg je uit wat al zichtbaar is (bijvo...
Hallo Jan, Ik snap wat je bedoelt, toch heb ik vaak teruggekregen dat ik de kunst van het weglaten iets te ver had doorgevoerd. Ik probeer nu een middenweg te vinden. Het woord Polen is hier toch noodzakelijk in mijn ogen, het maakt nogal uit voor de context, concreter te weten waar hij was. Niet al...
Ja ... heel mooi. Kippenvelverhaal. ZGG.