De Kelder

Als je in een donkere periode van je leven zit, verlang je naar iets positiefs. Daarom zit ik nu in de trein richting mijn oude middelbare school. Het is al een geruime tijd geleden dat ik naar deze school ben geweest. Maar ik heb goede herinneringen aan mijn middelbare schooltijd.

Als ik aankom op het station ben ik dan ook al in een beter humeur als toen ik de trein instapte. Vanaf het station loop ik dezelfde route die ik 33 jaar geleden regelmatig gelopen heb. De winkels die er toen zaten zijn bijna allemaal verdwenen, alleen de Albert Heijn zit er nog. Ik loop langs de bowlingbaan waar we bijna ieder tussenuur verbleven. Wandelend langs de grachten komen de vele herinneringen bovendrijven.

En dan sta ik voor mijn oude school. Aan de buitenkant is er niets veranderd. De grote houten deur staat uitnodigend open, net als toen. Als ik naar binnen stap komt de geur van fietsbanden en natte regenpakken me tegemoet. Ik moet glimlachen. Uit het directeurskamertje komt meneer Andriessen, de nieuwe directeur. De vorige en ook mijn directeur, meneer van Impelen, is een paar jaar geleden overleden. Hij zal voor mij altijd de beste directeur blijven. Hij was streng maar vriendelijk en kende iedere leerling bij naam. Meneer Andriessen was in mijn tijd godsdienstleraar en één van de laatste fraters. De school werd vroeger gerund door fraters.

Terwijl ik een melancholieke golf aan herinneringen aan het verwerken ben, zie ik twee stevige mannen aankomen. Het type bodyguards die je eerder bij de deur van een discotheek zou verwachten dan op een middelbare school. Tussen hen in loopt een puisterige dunne tiener die ik niet ouder schat dan een jaar of vijftien. Op zijn gezicht is pure angst te zien. Onze ogen kruisen elkaar voordat hij door de mannen meegesleurd wordt de trap af naar de kelder. Bij de kelderdeur staat meneer Andriessen al te wachten. In zijn ogen een soort valse bezorgdheid.

Als de mannen, de jongen en meneer Andriessen door de deur zijn gelopen gaat deze met een zachte klik dicht. Er komt een andere herinnering naar boven. Eentje met Robbie en frater Johannes. Een verdrongen herinnering. Robbie werd door frater Johannes ook meegenomen naar de kelder. We hebben Robbie nooit meer gezien. Ik voel me misselijk worden en moet me inhouden om niet te gaan overgeven.

Vol afschuw ren ik weg. Ik stop pas met rennen tot ik weer in de trein naar huis zit. Met tranen in mijn ogen brengt de trein mij terug naar huis. Mijn herinneringen aan mijn middelbare schooltijd zullen nooit meer hetzelfde zijn.