Plato

Uiteindelijk had ik een nieuwe telefoon waar alles van de oude op was overgezet.
Het laatste wat ik doe met een mobieltje is het afluisteren van berichten die mogelijkerwijs zijn ingesproken. Vroeger of later.
Vanuit de redenering: als ze me willen spreken bellen ze nog maar een keer.
Maar de nieuwe had een aanvullende functie, namelijk aangeven dat er iemand had gebeld én een bericht had achterlaten.
Toen het technische wonderkind van de plaatselijke Media Markt alles had overgezet, ging die functie gelijk in werking.
“Hij doet het goed” grijnsde de jongen.
Er moest nog worden afgerekend.
Ik maakte geen aanstalten, maar kreeg nu mijn twijfels.
“U bent er nu toch, dan kunt u het gelijk proberen.”
Ik draaide me om en drukte op afspelen.
“U heeft…..één oud bericht,” klonk het door het mobieltje.
“Ja, met Harold van Plato. Ik bel even om te zeggen dat uw Silver and Gold LP van Neil Young klaar ligt. Het is bij mekaar zeventien gulden vijftig.” Einde bericht.
Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Guldens? Plato? Er zit hier helemaal geen Plato. Wel in mijn vorige stad, maar ik ben 25 jaar geleden verhuisd. Lp’s koop ik alleen nog soms tweedehands op een platenbeurs. Voor harde euro’s.
Ik was er niet gerust op.
“Zaterdag rij ik naar Leiden” zei ik die avond tegen mijn ega.
“Waarom?” vroeg ze verbaasd.
“Ik moet wat ophalen. Een LP.”
“Jij liever dan ik.”
Zaterdag was een warme dag. Eigenlijk te warm voor dit soort dingen. Toch ging ik.
Ik gaf de schuld aan de hitte, maar er waren nogal wat zaken die niet klopten. Alleen, op de beslissende momenten zelf gaan er geen alarmbellen. Parkeergarages die er niet meer bleken te zijn. Uitsluitend oudere auto modellen. Ik zag het wel maar dacht er niet over na. De straten in de stad leken weinig veranderd na al die jaren en zonder haperen liep ik in één keer naar de platenzaak.
De prijzen zonder muntteken op albums in de etalage leken op euro bedragen.
Ik ging naar binnen.
“Werkt Harold hier nog?” vroeg ik.
“Nóg?” vroeg een jongen die tussen de kassa en de toonbank voor een voorraad LP’s stond. “Ik ben net drie maanden geleden begonnen.”
Ik stond als aan de grond genageld. “Ehm. Je hebt gebeld voor een LP. Van Neil Young. Silver and Gold.”
Hij trok een wit album uit de voorraad.
“Dat is dan zeventien gulden vijftig.”
Ik moet hem hebben aangekeken alsof ik water zag branden.
Sprakeloos pakte ik mijn portemonnee. Er zat alleen oud geld in. Guldens, maar ook briefjes. Instinctief pakte ik een rood briefje van vijfentwintig. “Laat de rest maar zitten.” Harold keek me verbaasd aan.
In trance reed ik naar huis.
“Ben je geslaagd?” vroeg mijn ega. Ze haalde de LP uit de plastic tas.
“23 euro 95," las ze. "Moest je daar helemaal voor naar Leiden met die hitte?”
“Doe mij maar eerst een koud biertje,” zei ik gejaagd. “Let maar niet op mij.”