De aanhangwagen

Een mail van Proximus: 

Opgeslagen berichten vervallen op 1 juli, bewaar waardevolle berichten voor deze datum. 

Jos wist niet dat het oude antwoordapparaat nog berichten had.

Een vrouwenstem leidt hem door het menu. “Druk één om af te luisteren.” Hij drukt één.

“Met mij.” De stem van zijn broer, en die ademstoot vooraf, die Wim altijd had. Jos gaat op de rand van de tafel zitten.

“Ik kom die aanhangwagen halen, voor die kasten.” De kasten van moeder. Ze hadden het huis leeggemaakt dat voorjaar, Wim zou de aanhangwagen lenen en daarna terugkomen voor de rest. De rest staat er nog.

“Rond een uur of twee, denk ik.” Wim kwam nooit van zijn leven op tijd. Twee werd vier, vier werd avond. Die avond werd kwart over elf.

Dan stopt hij. “Wacht even.” Niet tegen hem. De telefoon weg van de mond, en op afstand een vrouw. Drie woorden. Hij verstaat ze niet.

Dit heeft hij eerder gehoord. Naast de telefoon, toen de politie belde dat Wim van de weg was geraakt bij Aalter. Aalter ligt de andere kant op. Daar woonde niemand van hen, daar stonden geen kasten. Die vrouw was uit zijn hoofd gegaan.

Ze is er. Drie woorden. Dan lacht ze, kort.

“Ja,” zegt Wim weer in de telefoon. “Rond een uur of twee, ben ik er.” En dat is hoe Jos het vier jaar lang herinnerde: een broer die kasten ging halen bij zijn moeder.

Marleen weet het niet. Marleen regelde de begrafenis en zegt met de kerst nog onze liefste Wim. Vier kerstdiners zat hij naast haar met dit op een Proximus-server ergens.

“Tot morgen dan.” De klik.

Hij speelt het niet opnieuw. Als hij het opnieuw speelt, luistert hij alleen naar haar, naar de drie woorden, en gaat hij ze uit elkaar trekken tot er een naam in zit. Dan gaat hij zoeken.

De vrouw in het menu zegt: "Druk zeven om te wissen."

Hij drukt zeven.

“Bericht gewist.” Hij legt de telefoon op tafel. 

Hij belt Marleen. 

"Met mij," zegt hij.