Gepubliceerd
Korte verhalen
Week 23 van 2026: #27 De sleutel die niet past2 juni 2026• 67 views•349 woorden• 19 reactiesOp een avond als deze
Audio recorder laden...
Ze nam de fles whisky, schonk alweer niks in mijn glas en toen ze Meneer Devos wilde bijschenken, hield hij zijn hand boven zijn glas.
“Ik hoef niet veel te drinken,” zei hij. “Op een avond als deze.”
Ik zat recht. Ik zat al weken recht.
"Hij is wat stil," zei Devos.
"Hij went nog," zei Linda.
Ze hadden het over mij, zoals over een hond. Devos keek naar me met zijn hoofd schuin. Hij had een das om, thuis, op een zaterdagavond. Op de schouw stond een foto van hem met een jonge man die hij omhelsde. Ernaast een karaf met rode en groene knikkers.
Devos pakte zijn glas en draaide het. Twee ijsblokjes tikten tegen het glas. In het ene zat iets. Hij kantelde het mijn kant op, even maar.
Een sleutel. Klein, koper, met een ronde kop. De sleutel die drie weken weg was. Linda had gezegd dat ze hem kwijt was, dat ik geduld moest hebben, dat geduld goed voor me was. En nu lag hij in Devos' glas te smelten.
Ik stak mijn hand uit naar zijn glas. Devos zette het buiten mijn bereik.
"Hij staat al drie weken droog," zei Linda tegen hem.
"Het is warm hier," zei Devos. Hij stond op, deed een raam open dat al openstond, en ging weer zitten dichter bij mij. Ik rook zijn scheerwater. Mijn hand lag op tafel waar het glas had gestaan.
Het ijs werd kleiner. Ik kon de kop al zien, een randje koper boven het water, en daaronder de tanden. Niemand zei iets. Linda nam een pinda.
Devos viste de sleutel eruit met twee vingers, hield hem tegen het licht, draaide hem. Het water liep langs zijn pols zijn mouw in en hij merkte het niet.
Ik zei niets. Wat ik kon zeggen, lag al weken achter slot.
Hij legde zijn servet neer, dubbelgevouwen. Hij schoof zijn stoel naar achter. Hij glimlachte naar Linda, en keek toen naar mij.
"Kom," zei hij en stak de sleutel in de lucht. "Naar de slaapkamer."
Linda nam nog een pinda. "Ik wacht hier wel," zei ze.
Reacties (19)
Log in om te reageren
E
De openingszin geeft me een struikelmoment. Ik zou er twee zinnen van maken. Wellicht iets als dit: Ze nam de fles whisky, ik werd opnieuw overgeslagen. Toen ze Meneer Devos wilde bijschenken hield hij zijn hand boven zijn glas. (misschien beter: op zijn glas?) "Hij is wat stil," zei Devos. (Ik ...
T
Dank Emmy, ik hou van openingszinnen die een zin zijn, geen korte zinnetjes (die gebruik ik graag later in het verhaal) dat is een bewuste keuze, en ik weet dat het soms struikelt, maar dat is ergens de bedoeling, meteen de lezer op scherp zetten: je doet mee, of je gaat de Libelle lezen ;) (enfin, ...
P
Spannend! Zonder al te expliciet te zijn is de sfeer beladen en sexy. Ik had de associatie met de kuisheidsgordel zelf niet zozeer gemaakt. Wel dat er gespeeld wordt met controle, al ben ik er nog niet helemaal uit of de hp er heel blij mee is. Sterk overigens hoe hij zo passief deelneemt in het ver...
T
Linda nam een pinda :) Sorry ik kon het niet laten. Je hebt gelijk. Je kan een raam opendoen dat al openstond (bv verder opendoen) maar verder is het een zinloze actie, ik dacht dat dat typerend was, maar duidelijk niet, bij herdenking is het niet het beste beeld. Dank!
T
Ik zou het eerder ongeschonden noemen. Het hoeft ook dat niet te zijn, wat je ook maar wil dat het is, ik benoem het toch niet expliciet
S
De spanningsopbouw is erg sterk. Zelfs als ik uiteindelijk niet snap waar de sleutel nu voor is, dat maakt voor de spanning niet uit. Als het inderdaad een soort Epstein - Maxwell relatie is, zou ik verwachten dat Linda de ik-persoon hebben uitgelegd vantevoren hoe hij zich moet gedragen. Ik denk da...
T
dat is best een goed idee. ik denk erover na, dank!
E
Ik moet hier wel erg puzzelen, twijfelde zelfs of de verteller wel een mens was (maar ja, want heeft handen). En dan die slaapkamer... Uiteindelijk houd ik het op een persoon in een soort kuisheidsgordel, en daar past dat sleuteltje op? Het leest in ieder geval prima, en intrigeert zeer!
T
Dank edwin, en je zit er precies op, al is er nog wat meer aan de hand, maar natuurlijk ,ik schrijf het niet...
A
IJzersterk verhaal. Ik moest het een aantal keer herlezen. Dat wel. 'Ik zat recht. Ik zat al weken recht.' 'Ze hadden het over mij, zoals over een hond.' 'Linda had gezegd dat ze hem kwijt was, dat ik geduld moest hebben, dat geduld goed voor me was.' En zo zijn er nog meer sleutelzinnen. De opb...
(5/5)
T
Dank Angus, je zit er niet ver naast. De sleutel geeft toegang tot iets heel privé, maar ik besef dat ik het niet benoemde en aldus onmogelijk is te weten... ik denk na
J
Uiteraard weer een tekst van hoog niveau waarbij de lezer van alles zelf moet invullen: wat is de relatie tussen de drie personen, welke jongeman omhelsde Devos, wat doen die knikkers naast de foto, rood en groen, wat is er in de slaapkamer te vinden? Een puntje van kritiek - als het dan toch moet -...
T
Dank Jan, Geloof mij, hp is bang, onconfortabel en weet niet goed wat er gaat gebeuren. Ik hield het waarschijnlijk te oppervlakkig om als lezer het goed te begrijpen, maar wou dit toch experimenteren. Dank!
Ola Tony, Poeh, schrijftechnisch erg sterk. Alsof je een soort contour schetst en de lezer uitdaagt hem zelf in te vullen. Voor mij net als bij enkele andere lezers misschien bij vlagen te moeilijk, maar dan grijpt het aan als een soort puzzel omdat je het toch wil weten, dus dan zoek je die sleut...
Dankjewel Sonnema, en goed je terug te hebben!