Papa’s huis klonk hol. Zonder meubels, tapijten en gordijnen galmde iedere stap. Hoe voorzichtig ik ook stapte, de hele buurt werd er waarschijnlijk wakker van. Ik wou zijn huis nog één keer ’s nachts bezoeken.
Mijn auto stond drie straten verder geparkeerd, bij het park waar niemand woont. Daar heb ik uren gewacht tot de laatste hond zijn plasje gedaan had en de parkwachter de poort sloot. Alleen een eekhoorn scharrelde nog rond. Toen ik uit de auto stapte, stoof hij een boom in, mij vandaar boos aankijkend. Ik opende mijn grote paraplu en stak er mijn hoofd diep in. De trottoirtegels tellend - ik was aan negenhonderdvijfendertig - botste ik tegen een vrouw.
Ze droeg netkousen in ouderwetse, zwarte pumps. Ze stak haar gestrekte hand uit onder de paraplu. Er lag een ongeslepen sleutel in, zonder baard. De sleutel lag in de lengte van haar middelvinger.
Ik nam de sleutel tussen duim en wijsvinger vast, daarbij kort haar middenvinger aanrakend. Die voelde metalig. Een vleugje parfum drong mijn neus binnen. Ik rook aan de sleutel en zag een flits van een gebroken parfumflesje. Ik telde de stappen van de vrouw. Pas toen ik ze niet meer kon horen, ging ik verder. Ik stak de sleutel in mijn zak. Mijn wijsvinger gleed heen en weer over de gladde schacht van de sleutel.
Papa’s voordeur stond open. Nadat ik over de drempel gestapt was en de deur achter mij dicht gedaan had, voelde ik een inkeping in de schacht, net voor de tip. In de keuken stonden alle deuren van de ingebouwde kasten open. Ik wreef over de kring waar de borden gestaan hadden. Zachtjes sloot ik alle deuren. De muren stonden dichter dan daarnet. Er trilde hier en daar wat stof naar beneden. Mijn schouder haperde aan de deurpost toen ik de gang instapte. Ik voelde aan de sleutel. Er zat een tweede inkeping in de schacht.
Op de derde trede van de trap naar boven stond een zwarte pump. De treden rolden naar boven. Wanneer de pump boven was, stopten de treden met rollen. Nog een inkeping erbij. Een druppel spatte in mijn nek. Ik veegde hem weg.
Hoewel ik mijn voeten aan de zijkanten van de treden zette, piepte de trap toch. Er waren meer treden dan toen ik aan de klim begon. Toen ik eindelijk mijn voet op de laatste trede zette, kraakte er glas. Ik tilde mijn voet om mijn zool te bekijken. Niets.
Boven waren alle muren weggebroken. De verdieping was één grote ruimte. Waar papa’s bed gestaan had, lag er geen stof. Een luik tekende zich af. Op mijn knieën kroop ik ernaar toe. De baard van de sleutel was compleet.
Nergens een slot.
Log in om te reageren
Goed verhaal. Een ware thriller. Er had in het park alleen nog wat mist bij gekund. Het dwingt de lezer tot goed lezen. Een zin als 'Op de derde trede van de trap naar boven stond een zwarte pump. De treden rolden naar boven. Wanneer de pump boven was, stopten de treden met rollen.' heb ik voor het...
Hallo Frederik, Je schept een film noir achtige stijl die nog wat krachtiger zou kunnen worden neergezet door veranderingen in volgorde en ritme van de zinnen. Ik zou eerder kiezen voor wilde dan wou, maar dat is een smaakkwestie en het gedeelte over het huis van de vader naar achteren plaatsen in ...
Mooi diffuus verhaal (ik las de comments) en het mysterieuze bouw je mooi op. De baard van de sleutel kende ik ook niet. Uiteindelijk kwam de baard. ZGG
De baard van de sleutel. Die kende ik nog niet. Altijd leuk om nieuwe woorden te leren :) Ik vind het als lezer leuk om te moeten puzzelen bij een verhaal maar bij deze heb ik voor mijn gevoel net iets te weinig stukjes gekregen. Dit zegt wellicht meer over mijn voorkeur dan hoe je het verhaal bedo...
Goed geschreven. De sleutel wordt steeds intrigerender en de droomachtige sfeer blijft het hele verhaal overeind. Voor mij voelt het einde echter meer als een nieuw raadsel dan als een onthulling. De opdracht dat iemand bang is dat de sleutel gevonden wordt, is niet aan de orde gekomen.
Snap ik. Als je verhaal goed voelt, moet je het verder geen geweld aan doen. Het verhaal is uiteindelijk belangrijker dan de scherpe lijntjes van de opdracht.
Op een bepaalde manier vindt ik dit aangenaam om te lezen. Het achterliggende verhaal is als een ijsberg die compleet is ondergedoken. Er is geen touw aan vast te knopen. We zien enkel de rimpeltjes en golven in het water die achterblijven. De flarden die ik daarvan lees zijn aangenaam. Ik weet ...
Ik ben het eens. Dit verhaal zegt mij nu niet zo veel. Met die “aangename flarden” kan ik niets als ik geen idee heb waar het verhaal nu eigenlijk over gaat.
Tinus, Ik wou een 'diffuus' verhaal schrijven dat door elke lezer op zijn/haar manier geïnterpreteerd kan worden. Dat zorgt er natuurlijk wel voor dat de ijsberg waar je het over hebt heel erg onder de waterlijn blijft. Ik volg je punt over de eerste alinea wel. Die is eigenlijk niet nodig. Dank voo...
Hallo Frederik, Een surrealistisch verhaal waarbij de sleutel steeds meer vorm krijgt maar uiteindelijk toch geen slot vindt. De sfeer vind ik goed neergezet, maar toch raak je me af en toe kwijt. Dan springt het voor mij wat te veel van de hak op de tak. Deze zin snapte ik niet helemaal: [[quote...