Uw vrouw is er niet

‘Meneer, uw vrouw is er niet.’

‘Wat?’ Jens kijkt op de hotelwekker: 03:00.

‘Uw vrouw, ze is er niet.’

‘Waar is ze niet?’ Jens zwaait zijn benen uit het bed.

‘Bij u meneer, ze is niet bij u.’ De stem klinkt als een slechte opname met veel ruis.

‘Ze is thuis, tuurlijk is ze hier niet.’ Hij krabt aan een muggenbeet op zijn kuit. Er hangt bloed aan zijn vinger.

‘Meneer, ze staat hier ingeschreven op uw kamer en ze is er niet.’

Jens likt het bloed van zijn vinger. Een klik aan de andere kant. Hij legt de hoorn af en belt naar huis.

‘Dit is de voicemail van Jana. Ik ben er even niet.’

Jens schiet zijn badjas aan en trekt de hotelslippers aan, die twee maten te klein zijn. Hij drukt op de knoppen maar de lift komt niet. Hij neemt de trap naar beneden. Tien verdiepingen. Hij telt de treden. Per verdieping gaat er een trede af. Beneden bukt hij zich door een deur van anderhalve meter. Met gebogen hoofd stapt hij op de balie af en klopt hard op de bel. Een jongen komt vanonder de balie.

‘Heb jij mij net gebeld?’

De jongen knikt en tikt iets op zijn toetsenbord. ‘U hebt een kamer voor twee personen.’

‘Ja, en dan?’

‘U slaapt er alleen, meneer.’

Jens legt zijn vlakke hand op de balie. Er zit nog wat bloed onder zijn nagels. ‘En dan? Mijn vrouw is thuis.’

‘Bent u zeker dat ze thuis is? Ze zou hier moeten zijn.’ De jongen klikt met de muis.

‘Ze nam niet op daarnet, maar ze is thuis.’

‘Laten we haar even bellen dan. Wat is haar nummer?’

De jongen vormt het nummer. Met zijn vinger aan zijn wang luistert hij naar het rinkelen.

‘Dit is de voicemail van Jana. Ik ben er niet.’

Jens recht zijn rug en botst met zijn hoofd tegen het plafond.

‘Ziet u, meneer, ze is er niet. Dat is een probleem.’

‘Ik ben moe, ik wil gewoon slapen.’

‘Laat ons anders nog even naar uw kamer bellen.’ De jongen tikt een nummer in.

‘Hallo?’

‘Dag mevrouw, ik ben blij om te horen dat u op uw kamer bent.’

‘Bel je mij daarvoor wakker?’ Haar stem gaat omhoog. ‘Jens is weg!’

‘Hij staat hier bij mij, mevrouw. Hij komt eraan.’ De jongen legt af. ‘Gaat u maar naar boven, meneer, ze is er.’ Hij duikt onder de balie. Zijn hand komt nog even tevoorschijn, drukt op een knop, en de hal wordt donker.

Gebukt zoekt hij zijn weg naar de traphal. Hij draait zijn schouders en stapt zijwaarts naar boven. Bij de tiende verdieping valt hij de gang binnen en zoekt zijn badge. Hij doet zijn badjas uit en keert hem binnenste buiten. Niets, alleen een veeg bloed.

Hij klopt op zijn deur. Binnen gaat de telefoon. Jens zit met zijn rug tegen de deur. De telefoon blijft rinkelen. Een deur verderop gaat open. Een man zet zijn schoenen buiten. Het gerinkel stopt.