Uw land dankt u

Toen ik thuis kwam van mijn werk was onze voordeur in camouflagekleuren overschilderd. De verf was nog nat en een druppel groen gleed naar beneden over een bruin vlak. Op de muur naast de deur hing een aanplakbiljet waarop stond dat onze deur nodig was in de voorbereiding van een mogelijke strijd tegen een vijand en dat ze in de loop van de week opgehaald zou worden. Het woord vijand stond in vette letters en was onderstreept, maar zonder verduidelijking wie of wat die vijand was. Ik zei aan mijn vrouw dat ik het er niet mee eens was en dat ik de wacht ging houden voor de deur. Ze protesteerde even maar haalde daarna snel haar schouders op.
‘Ik kom je geen eten brengen. Trek je plan.’
Ik haalde mijn festival plooistoeltje uit de kelder. Een krat bier ernaast, een zak brood en wat droge worsten en tot slot een deken. Zo zat ik naast mijn deur. Herman, de buurman, kwam over de haag met me praten.
‘Bij ons slaan ze het tuinmuurtje aan. Maar ik lig er niet wakker van. Het stond toch al scheef en moest dringend opnieuw gevoegd worden.’
‘Weet jij wie die vijand is?’ Ik wees naar het biljet.
‘De vorige keer was het vals alarm zeiden ze achteraf, maar ik heb wel gebulder gehoord in de verte. Dat kwam toen uit het oosten. Ik heb geruchten gehoord dat het nu uit het westen zou komen.’
We spitsten allebei onze oren. Het was overal stil, verdacht stil. Tot Hermans hond begon te blaffen.
‘Ik moet hem uitlaten.’ Zonder nog iets te zeggen verdween hij richting zijn huis.

Na een paar dagen was ik verkleumd en was mijn bierbak leeg. Ik had enkel nog één worstje en een nat deken. Mijn vrouw ging in een boog om me heen wanneer ze vertrok. Toen ik mijn ogen even dicht deed, hoorde ik iemand kuchen. Er stonden twee soldaten in dezelfde kleuren als de deur voor me.
‘We komen uw deur halen, meneer.’ De ene salueerde naar me.
‘Dat gaat niet. Die deur moet blijven, want anders kan iedereen zomaar binnen komen.’
‘Meneer, uw land heeft uw deur nodig.’ Ze wachtten niet op verder commentaar van mij, maar lichten de deur uit haar hengsels.

Ik heb de deur nooit meer terug gezien. Talloze brieven die ik schreef naar het ministerie bleven onbeantwoord, tot er op een dag een jeep de oprit opdraaide. Zonder de motor uit te zetten, sprong er een grijze man in uniform vol eretekens uit de jeep. Hij liep door het deurgat naar binnen. Mijn vrouw en ik zaten in de zetel naar het nieuws te kijken waar we niet wijzer van werden. De man overhandigde mij een urne met as en een oorkonde.
‘Uw deur heeft een levensechte oefening niet overleefd. Uw land dankt u.’
Hij verdween even snel als hij gekomen was. Ik zette de urne in de deuropening. De volgende dag plaste Hermans hond ertegen.