Luna's laatste dag

De kerktorenklok klepelt hoogste tijd! Luna loopt op kousenvoeten met de mok in haar hand de gang in, grist met de linkerhand de autosleutels van het haakje, terwijl zij met haar rechterhand de mok naar haar mond brengt voor een laatste slok koffie. Ondertussen probeert zij, tijdbesparend, handsfree, haar schoenen aan te doen. Met enkele verwensingen lukt dat.

Ze trekt de voordeur achter zich dicht en spoedt zich naar haar auto. Wanneer zij het portier opent ziet zij ineens een fonkelende sleutel op de stoeprand liggen. Zij raapt hem op, bekijkt hem van alle kanten, en vergeet voor een moment haar haast. De sleutel met een oranje cover komt haar niet bekend voor, ze weegt hem even in haar hand maar de sleutel geeft zijn identiteit niet prijs. Als ik hem meeneem zal degene die de sleutel mogelijk zoekt hem niet vinden, redeneert zij, en besluit instant de sleutel terug te leggen waar hij lag. Niet geheel achteloos, maar toch haar haastmodus hervattend, gooit zij het sleuteltje met een kleine onderhandse zwiep doelgericht op het trottoir … waar het op de sleutelcover licht omhoog stuitert en met een sierlijk boogje, pling plong, in het kolkrooster verdwijnt. Luna merkt dit niet meer op doordat het dichtslaande autoportier het plonsgeluid van de duikende sleutel overstemt.

 `s Avonds laat komt Luna uitgeput thuis van een hectische werkdag met een toegift van twee uur tergende file. Zij voelt opluchting bij het geluid van de voordeur die achter haar dichtslaat en de belofte van een ontspannen avond zonder verplichtingen. Ze hangt de autosleutels aan het haakje, trapt haar schoenen uit, raapt de post van de vloer en neemt die samen met de lege koffiemok, die sinds de ochtend op de trap staat, mee de kamer in. Luna laat zich met een zucht op de bank ploffen waar ze met tegenzin naar het stapeltje post kijkt. Op het moment dat zij besluit dat het doornemen van de brieven ook morgen nog kan, ziet zij ineens een nieuwsgierigmakend lichtgeel kaartje tussen de ongezellig aandoende blauwe enveloppen. Ze trekt het kaartje tussen duim en wijsvinger ertussenuit en leest de tekst in een voor haar onbekend handschrift.

Ik heb gezien dat je vanmorgen een sleutel hebt gevonden. Ik moet deze sleutel zeer dringend terug hebben, hij mag beslist niet in verkeerde handen komen. Je kunt van geluk spreken dat ik je gezien heb en niet de andere partij die achter deze sleutel aanzit; want dan heb je een serieus probleem. Ik kom vanavond bij je langs.

Luna rent in paniek naar het raam en spreidt haar vingers tussen de luxaflex om zicht te krijgen op de plek van het trottoir waar zij de sleutel had gelegd . . . niets. Angst golft als een springvloed door haar lijf en ze wordt toeschouwer van haar eigen katatonie. Er is slechts een bonkend hart, parelende zweetdruppels en door het brein flitsende rampscenario’s. Dan gaat de deurbel.