Zeven

Enkel je ademhaling is te horen.

Het is vandaag tien jaar geleden. Een gemiste oproep van jou. Ik die bij je beste vriend in de zetel lag. Mijn gsm op stil, ergens in een hoekje gegooid.

Een paar keer hap je extra lucht binnen, alsof je iets wil zeggen. Ik druk mijn gsm harder tegen mijn oor. Op de achtergrond probeer ik de rivier te horen, het voorbijrazende verkeer achter je. Maar er is enkel je ademhaling.

Je hebt maar één keer gebeld, en meteen ingesproken. Geen tweede of derde poging. In de kamer bij je beste vriend waren de lichten gedimd. Mijn scherm verlichtte de hoek met een blauwwitte gloed. Mijn hoofd op zijn borst. Die flikkering terwijl hij mijn haar streelde.

Ik heb je bericht jarenlang beluisterd. Geluiden naar voor getrokken, andere naar achter geduwd. Sneller, trager. Luider en stiller. Altijd enkel maar je ademhaling. Dan heb ik me daarop gefocust. Vier seconden in, zes seconden uit.

Hij vroeg me om te blijven slapen. Uit een houten kist, haalde hij een deken. Hij vleide zich naast me en wikkelde het deken rond ons. Ik draaide mijn rug naar hem. Stak dan mijn hand achter me op zoek naar de zijne.

Ik pauzeer het bericht op het moment waarop je iets wil zeggen. Met mijn ogen dicht bedenk ik dan wat je wou zeggen. Soms zeg je iets liefs, meestal niet.

’s Morgens vond ik na lang zoeken mijn gsm onder jouw trui, die met het mottengaatje aan de achterkant. Eén gemiste oproep van jou, vijftien andere. Het been van je beste vriend stak onder het deken uit. Zijn tenen waren krom. Ik drukte op mijn voicemail toets. ‘Je hebt één nieuw bericht.’ Enkel jij had ingesproken. Zonder iets te zeggen.

Tien jaar later. Ik luister. Op de boxen in mijn éénpersoonsflatje. Volume helemaal open. In uit. In uit. Hap naar adem. In uit. En nog eens hap. Daarna niets meer. ‘Druk op twee om het bericht te wissen.’ Ik druk op zeven om nog eens te luisteren. Ik adem mee op je ritme. Ik gooi mijn gsm in een hoek. Ik hou mijn adem in.