#5 Het Dessert

De gordijnen staan half open. Het maanlicht speelt met het blote lijf van Miranda. Ze eindigt haar striptease met een draai en schuurt tegen hem aan. Lepeltje-lepeltje liggen ze. Eindelijk dwalen zijn handen over haar lichaam. 

Dan slaan de kerkklokken twaalf slagen. Haar zwiepende heupen vallen stil en ze draait van hem weg. Een fractie blijft ze stil. Ze geeft hem een kus op de wang en trekt de lakens om haar heen. Stoïcijns blijft ze liggen.

‘Hé, wat is er?’

‘Ik heb niet zo’n zin.’

‘Maar je zit me al de hele dag op te hitsen.’

‘Je weet best wat er is gebeurd.’

‘Wat dan?’ vraagt Mark, terwijl hij de film van de dag achteruit speelt.

‘Was het de autorit?’

Nog nooit hadden ze zo snel van het restaurant terug naar huis gereden.

‘Je had hem gewoon moeten laten liggen en doorrijden.’

‘Ik kon er toch niks aan doen dat hij weg vloog? Jij wilde dat ik zo snel moest rijden.’

Ze wikkelt de dekens extra sterk om haar heen.

‘En die wieldop,’ vervolgt hij, ‘dat ding kost ruim tweehonderd euro.’

‘Als jij niet die Dame Blanche had genomen, dan had je rustiger kunnen rijden.’

Miranda keek hem zuur aan toen hij zijn dessert bestelde.

‘Jij had toch ook een dessert kunnen nemen? Chocolade lava cake is je lievelings gerecht.’

‘Dat doe jij nou altijd. Je leest de tafel niet. Als iedereen alleen een espresso neemt, dan ga je niet in je eentje het grootste dessert nemen.’

‘Maar schat, dat is toch niet waarom … ‘

‘Nee, dat is het niet.’

Tijdens het hoofdgerecht zat ze nog met haar voeten te vrijen. Ze kwam zelfs voorbij zijn dijen.

‘Waarom gaf je me dat slipje onder de tafel door? Je hebt toch zin dan?’

‘Jij hebt het altijd zo goed door, maar je snapt het niet.’

‘Huh?’

‘De volgende keer, dan volg je me naar het toilet en neem je me hard. Ik heb daar een kwartier zitten wachten.’

‘Ooow, ik dacht …’

'Ja, dat dacht de rest ook. Katrien kwam me zelfs opzoeken en een tampon brengen.’

‘Had ik ook niet in mijn eentje dat voorgerecht …’

‘Nee dat is het niet.’ Ze trekt een slaapmasker over haar ogen. ‘Het is nu tien jaar voorbij.’

‘Wat is voorbij?’ vraagt Mark, terwijl hij rechtop schiet. 

‘Mijn spiraaltje is exact vandaag verlopen.’

Mark laat zich weer op het matras zakken. ‘Is dat alles?’ Hij wringt een hand onder de dekens. ‘Maakt dat uit? Die paar minuten?’

Ze verschuift het kussen onder haar hoofd. Hij kriebelt rondjes langs haar navel.

‘Nee,’ mompelt ze. ‘Ik denk het niet.’

Zijn strelingen wachten op een antwoord van haar.

Ze duwt zijn hand weg. ‘Maar nu heb ik geen zin meer.’