#5 De dubbelflat.

Nieuwe barsten!  Als dit met zijn werken iets te maken heeft, ga ik hem het vuur aan de schenen leggen.

Ik wil mijn appartement op de tweede etage verkopen en maak het verder leeg.  De eigenaar van het derde verdiep kreeg inmiddels toestemming  om er een extra penthouse bovenop  te bouwen.
‘Jullie reageren wel heel snel op mijn bericht.’
De architect en aannemer zijn naar beneden gekomen om de scheurlijnen te bekijken.  De werfleider maak inkervingen om een en ander te onderzoeken. De architect, ik schat hem vooraan in de dertig, stelt mij gerust:
‘Er is geen direct verband met de werken. Het is  gewone sleet  en heeft geen impact  op de stabiliteit van het gebouw. ‘
De aannemer zal de inkervingen later herstellen.  Ik  vraag hem meteen ook een offerte te maken voor eerdere schade aan het plafond en in de keuken.

Voorheen waren dit burelen die ik bij de stopzetting van mijn bedrijfje inrichtte als kunstgalerij en concertzaaltje met een podium en vleugelpiano.  De urbanisatiedienst van de stad vereist  een uitvoerig dossier om het als woning te kunnen verkopen.  Ik praat hierover met de architect.
‘U hebt een rits aan attesten nodig en moet ook een plan opstellen van de verbouwingen ’, zegt hij en voegt er meteen aan toe: ‘Ik kan dat wel voor u in orde brengen.’
Hij vraagt waar de beschadigingen in het plafond vandaan komen?

Het dossier van de waterschade ligt nog in het appartement.  Als ik het opensla,  schrik ik even en merk dat het dag op dag tien jaar geleden is dat de schade tot stand kwam.
‘Na zijn aankoop , liet de man op het derde zijn appartement volledige verbouwen. Er liep iets mis met de aanleg van een nieuwe verwarmingsleiding en heel zijn living liep onder water.  In mijn appartement vielen delen uit het plafond en vernietigde het water mijn kostbare Bechstein grand piano.’
Alvorens de architect kan reageren ga ik verontwaardigd verder :  ‘De leuke eigenaar voor wie u nu werkt , vond het niet eens nodig om zich te excuseren. Het bleef bij: daarvoor dienen toch verzekeringen?’
‘Moet ik uw klacht van vandaag zien als een zoete weerwraak?’ vraagt hij.
‘Al tien jaar heb ik de man gedwarsboomd waar ik kon.  Het project waar u nu mee bezig bent, heb ik met de hulp van andere mede-eigenaars jaren tegengehouden.  Wat verzekeringen nooit terugbetalen is de morele opdoffer die je krijgt als je droom in een oogwenk wordt teniet gedaan, om niet te spreken over het enorme verlies aan potentiële inkomsten.’
De architect kijkt me aan.  Is het verontwaardiging of is het meewarigheid die ik in zijn blik ontwaar?
‘Ik denk dat ik goed nieuws voor u heb’, zegt hij, nu glimlachend.
‘Goed nieuws?’ stamel ik.
‘Mijn vriendin en een bevriend koppel zijn op zoek naar een geschikt pand om het te verbouwen als een dubbelflat.  De oppervlakte hier lijkt mij perfect.  Kunnen wij hierover onderhandelen?’
‘En of…’