#22 Déjà vu en onbestaande leugens

Als ik mijn moeder al iets kan verwijten zou het haar achterdochtigheid zijn of moet ik meer respectvol zeggen dat ik haar diepgewortelde bezorgdheid niet steeds op prijs stelde?
Hoe laat een van haar kinderen ook op kousenvoeten naar boven kwam, stond ze haar of hem bovenaan de trap op te wachten.
Geen bezorgde ‘hoe komt het dat je zo laat bent?’, maar een achterdochtige ‘waar heb jij gezeten?’ liet een en ander uitschijnen.

Wat in haar ogen mijn eerste leugen was, bevestigde haar vermoeden bij wat de tweede leugen moest zijn.

Vader kreeg op zijn werk als  fringe benefits  drie gratis treintickets geldig tot aan de Belgische landsgrenzen. Toen zijn achtkoppige kroost nog klein was ondernam hij er jaarlijks uitstapjes mee naar de Antwerpse Zoo. Telkens twee kinderen mochten mee, terwijl moeder met de overige thuis bleef. Later werden de coupons slechts sporadisch gebruikt.  Op een zonnige dag besluit ik om er mijn allereerste trip naar de kust mee te maken.

De treinreis duurt alles bij elkaar langer dan mijn strand ervaringsdebuut.  Al heb ik de aankomsttijden,  wachttijden en vertrektijden zorgvuldig genoteerd, toch mis ik de laatste trein.  Ik neem een vervang bus die net niet tot in mijn dorp rijdt.  De laatste kilometers lift ik dan maar huiswaarts.  Het is laat wanneer ik aankom.  Bij het bestijgen van de trap naar mijn slaapkamer wacht moeder mij op. Zij is klaarwakker en gelooft niet dat ik de zee heb gezien.  Zij zegt dat ik lieg. Ik heb geen verweer.

Precies een jaar later besluit ik om mijn treinreis over te doen. Het wordt een déjà vu erlebnis als ik op de terugreis in het station van Antwerpen opnieuw de laatste trein mis.  Ik neem weer de vervang bus die mij tot aan een van de Limburgse kolenmijnen brengt en overweeg er weer te liften. Door de bewasemde ruiten van de bus vergis ik mij en stap uit aan een verder gelegen mijn. Daar is haast geen verkeer en ten einde raad vraag ik aan de mijnuitgang of ik met het busje mee mag met de mijnwerkers die van de laatste shift naar huis gaan.  Het mag.  De mannen in het busje lachen zich een kriek als ze mijn verhaal aanhoren. Ik ben nog later thuis dan de vorige keer.

Bij het binnenkomen wordt ik op mijn door moeder vermeende tweede grove leugen betrapt.
‘Waar heb je nu weer gezeten?’