#18 Martha

De stilte in het dorp past bij de zondag.
Op het Kerkplein zie ik gelovigen naderen, ook Gerritsen in zijn rolstoel.
Zij zien mij ongetwijfeld, maar de ontkenning is hier diep geworteld; er is geen teken van herkenning, zelfs geen vuile blik.
Ooit behoorde ik tot deze gemeenschap, leefde volgens haar mores.

Ik fietste altijd samen met Martha naar school.
Op een dag maakten we huiswerk aan de eettafel bij haar thuis. Gebogen over onze schriften raakten onze bovenarmen elkaar. We keken elkaar aan en bloosden.
‘Kom eens dichterbij.’ Martha legde haar arm om mijn schouder en kuste me op mijn mond, nat en warm.
‘Nou ik,’ zei ik en kuste haar.

In het dorp ging rond dat wij op elkaar waren.
Onze ouders kregen bezoek van een ouderling, Gerritsen.
Daarna mochten wij niet meer samen optrekken en moest Martha voortaan wekelijks naar Gerritsen voor catechese. Hij zou zorgen dat Satan geen vat meer op haar kreeg.

Martha veranderde. Ze werd stiller, trok zich steeds verder terug.
Soms lukte het tussen de lessen door even met elkaar te praten. Voorzichtige en nietszeggende gesprekjes waren het, Martha sloeg telkens haar ogen neer.
De laatste keer las ik angst en pijn in haar ogen. Ik pakte haar handen en gaf haar een kus op haar wang.
‘Martha, wat ze ook zeggen, wij zijn niet fout geweest. Ik vind je gewoon leuk, ik wil alles voor je doen.’
‘Ik weet het, ik voel hetzelfde. Maar er is iets … ik kan het niet …’ Ze barstte in tranen uit en holde weg.
Martha verscheen niet meer op school.
Een vriendin vertelde dat zij zwakke zenuwen had en voorlopig bij een tante in Zeeland logeerde om aan te sterken.

Weken later lag er in mijn locker een envelop. Met mijn naam erop en het adres van de school. Geen afzender, wel een poststempel: Goes.
De brief zat vol vlekken, de inkt was doorgelopen. Bij het lezen van de brief mengden ook mijn tranen zich met de woorden in het handschrift dat ik zo goed kende.
Martha schreef dat Gerritsen iedere vrijdagavond in opdracht van de Here zijn lans in haar had gestoken om Satan te verdrijven. Ze bleek zwanger en werd bij een tante ondergebracht. Bij een geïmproviseerde abortus liep zij een ontsteking op. Ze werd geopereerd en is nu hersteld. Naar ons dorp keert ze niet terug; onder druk van de gemeenschap begint ze een nieuw leven bij de zending in een ander werelddeel. Ze zal me nooit vergeten.

In allerijl fietste ik naar Gerritsens huis en gooide zijn ruiten in. Toen hij naar buiten stoof, sloeg ik hem in blinde woede met een eind hout.
‘Dit is voor Martha, jij vieze, vuile verkrachter!’
Ik bleef meppen waar ik hem raken kon.
Toegesnelde buren hielden mij in bedwang tot de politie kwam. Gerritsen bleef kermend op de grond liggen.

Mijn straf heb ik uitgezeten.
Vandaag kom ik terug en sluit mijn jeugd hier af.
Morgen ga ik op reis. Naar Martha.