Mijn grootmoeder baarde twaalf kinderen, geen enkele deed ertoe, behalve de slungel die besloot mijn vader te worden.
Dat is wat mijn moeder me altijd vertelde. Ik had het nooit echt begrepen. Ze sprak altijd lief over hem: het was allemaal niet zijn fout, het lag aan zijn familie. Maar hoezo was hij dan een slungel?
Ik geloof dat ik het nu achteraf begrijp, wanneer ik denk aan dat ene moment in de bus. Ik zat met mijn moeder langs de ingang in het midden. Bij de Doezastraat stapte een oude dame in. Terwijl ze bibberig voor ons langs strompelde, verschoof mijn moeder ongemakkelijk over haar stoel. Tussendoor boog de oude vrouw even naar me toe – langzaam, bijna theatraal.
‘Zozo, jij bent al een echte slungel,’ zei ze. ‘Zelfs nu al langer dan je eigen moeder.’
Ik lachte, maar mama niet. Mama dook weg tussen de stoelen; op zoek naar een tas die ze zogenaamd had laten vallen. De oude dame ging zitten op een klapstoeltje en bleef ons vanaf die plek aanstaren.
Net voordat de deuren dicht gingen, drong een lange man er tussendoor. Twee kleine kindertjes propten zich samen met hem naar binnen. De kinderen hopten op de overige zitjes en de man hield zich vast aan de slingergrepen. Hij had moeite met het vasthouden; zijn arm stond ongemakkelijk in een gebogen houding.
‘Hou dan toch zo’n paal vast.’ zei de oude vrouw.
‘Jaja moeder.’ antwoordde hij.
Ze mompelde nog wat. ‘Je vader kon zelfs dansen op zo'n paal.’
Bij de volgende halte kwamen twee netjes geklede mannen binnen. Ze hadden vele koffers bij zich, die ze naast de oude vrouw legden. Een van de mannen keek mij aan, net iets langer dan normaal. Daarna keek hij naar de oude vrouw. Ze knikte.
Ik vond hem maar vadsig en vies. Het gruwelijke was dat hij iets herkenbaars had, alsof ik in een spiegel keek.
De mannen gingen achter mij en mijn moeder zitten. Ik rook hun stinkende cologne, een soort van houterigheid en pretenties. Mijn moeder trok haar capuchon omhoog en kneep haar tas tussen haar armen.
De lange man speelde spelletjes met zijn kinderen. Ze bulderden van het lachen. Iets dat ik nooit heb gekend. Soms glimlachte hij ook naar mij. Hij straalde iets warms uit. Tussendoor gleed zijn blik ook naar mijn moeder, maar ze ontweek hem. Ik wist toen al wel dat dit flirten was.
‘Mama is dat niet een leuke …’ fluisterde ik.
Ze kneep in mijn arm.
Ik zweeg verder.
Ik bleef zien hoe hun blikken elkaar aftastten.
Mijn moeder drukte op het stopknopje.
‘Maar we zijn er nog niet, mama!’ zei ik nog.
Achter me hoorde ik de stemmen van de vadsige mannen. Ze zeiden iets over mijn moeder.
Log in om te reageren
Ik zat door te lezen omdat ik wilde weten: waar gaat dit verhaal heen? De 'slungel' is me hierin niet helemaal duidelijk geworden, maar de sfeer vind ik wel erg leuk om te lezen. Die non-verbale interactie tussen de passagiers die net iets te veel contact lijken te maken voor willekeur.
Terecht punt. Ik heb een toelichting toegevoegd met hoe de achterliggende ijsberg er volgens mij uitziet. Ik vond de opdracht lastig met de openingszin om daar een coherent idee bij te verzinnen. Deze ijsberg hier was een van mijn ideeën. Ik had nog een ander idee in een meer distopische situat...
Bij de Doezastraat stapte een oude dame in. Terwijl de vrouw langs strompelde, verschoof mijn moeder zich ongemakkelijk over haar stoel. Bibberig, steunend op de leuning, liep de oude vrouw naar binnen. Hier zou ik kiezen voor een iets andere volgorde bijv: Bij de Doezastraat stapte een oude dame i...
Goede punten. De slingergrepen daar hou ik echter wel nog even aan vast. Ik vindt dat leuker dan lussen.
Het sterke fragment suggereert meer dan een busrit: het voelt als een beklemmende scène over hoe een familieverhaal zich blijft herhalen. De bus werkt mooi als afgesloten ruimte waarin verleden en heden door elkaar lopen. De lange man met zijn kinderen vormt een interessant tegenbeeld van de ‘slunge...
Spannend!! Ik wil hier wel meer van lezen! Het enige waar ik niet helemaal uitkom is dit: Ze mompelde vervolgens een beetje. ‘Je vader wist daar wel wat mee.’ Zegt de oude vrouw dit of zijn moeder? Ik vind dit nu niet heel duidelijk uit de tekst blijken. Een handeling of dialooglabel zou dat op ku...
Versie 4 is inmiddels niet meer puur van mijzelf en bevat correctie van spelling en redirectie met behulp van een ai (chatGPT in dit geval). Het zijn maar kleine wijzigingen. Ik denk dat op dat niveau, niet langer dan een zin, het taalmodel heel sterk is. In ieder geval sterker dan mijzelf. Daarna...
v2 is mijn AI-index A. Dat gaat nog wel richting C later.
Boeiend, gaan we de AI index van VvdM toepassen hier, ik heb nog wat bedenkingen, nog geen tijd gehad om het goed uit te denken en neer te schrijven. Over het verhaal vind ik het wel best goed, benieuwd wat C,D,E,F,G revisies geven ;) "hou dan toch zo'n paal vast.... daar kan je wat mee :)
Ik had dit verhaal weer exclusief gezet, omdat ik het plot-idee toch niet zo goed vond. Maar je kunt blijkbaar toch reageren? Ik kan me voorstellen dat jij meer rechten hebt en álles kunt zien. Geldt dat ook voor anderen die zijn ingelogd? Ik had getest door uit te loggen en kon dan de tekst niet me...
Ik blijf nu toch bij dit plot en heb de status op 'gepubliceerd' gezet. De antwoorden op de vragen in de eerste zin worden duister gehouden en slechts lichtjes ingekleurd maar ze spelen denk ik wel allemaal een rol waardoor het, ik hoop, iets meer harmonie krijgt.
De AI-index van vvdm heeft inderdaad wel wat haken en ogen nog. Ik zou m niet één-op-één toepassen. Ik had in plaats van index A ook kunnen zeggen: dit is nog mijn ruwe kladversie. Het versie systeem is wel heel erg gaaf. Zo kan ik achteraf nog zien hoe mijn verhalen tot stand zijn gekomen. Ik vind...
Leuk stuk! Ik vind dat je een gekke en ongemakkelijke sfeer neerzet die een aantal herkenbare situaties aanraakt. Als lezer gis je naar de onderlinge samenhang, aangezien je ernaar hint dat de mensen iets met elkaar te maken hebben. De toelichting helpt daarbij :) Graag gelezen!