Verraad en leugens

'Die is niet van mij,' zei ze, en op dat moment was de schade nog klein. Althans, zo zal het voor haar hebben geleken.
'Maak maar eens open dan.' Rico knikte richting de tas. Louis Vuitton.
Ze prutste wat onwennig met de sluiting. Misschien té opvallend.
Ik wendde mijn hoofd af en liet mijn ogen over de inrichting dwalen. Smaakvol. Duur. Té duur. Net zoals de tas.
'Als je nu zo goed zou willen zijn om hem om te draaien?' Rico had er minder moeite mee. Hij keek haar aan. Strak. Het is niet dat hij van dit soort momenten van vernedering geniet. Het is zijn gevoel voor rechtvaardigheid dat boven alles staat.

Ze keerde de tas om. Vlak boven de glimmende glazen salontafel.
Hij boog voorover. Het leer van de bank kraakte. 
'Niet van jou?' Er viel een stilte terwijl hij de Gold Card bekeek die hij uit de cardholder had geplukt.
'Ik bedoel. Ik heb hem geleend.' Ze klonk als een sopraan. Het alt timbre dat normaal deel uitmaakte van haar aantrekkingspalet liet haar in de steek.
'Geleend?' Hij sprak de twee lettergrepen los van elkaar uit.  Het 'Van wie dan wel?' dat erop volgde klonk als één woord.
'Mijn zus.' Klonk het net zo snel. Té snel.

'Ván jé zús,' sprak hij traag. Daarna zweeg hij, draaide zijn hoofd naar mij.
'Die zit toch al twee weken in Barcelona?' Ik gaf haar haar een kans.
'Ik heb haar eergisteren gebeld. Ik heb de sleutel van haar appartement. Ik heb het haar gevraagd. Ik wil morgen uit eten in een sterrenrestaurant.'
Ik knikte naar Rico.
Die reikte haar haar Samsung aan. 'Toets even je code in.' Hij glimlachte. 'Voor de belgeschiedenis.'
Ze nam de telefoon aan, tikte drie keer een cijfercombinatie in. 'Er is iets misgegaan. Hij blokkeert.'
'Er is iets misgegaan,' herhaalde Rico traag. Daarna pakte hij een kassabonnetje op van de tafel. 'Ruilen binnen twee weken. Voor een ander artikel uit ons luxe assortiment.' 
Haar mascara liep uit.

'Weet je wat het is?' Rico leunde achterover. Het leer kraakte weer.
'Liegen is in een stroom springen. Je wordt meegevoerd en probeert niet te verdrinken. Je grijpt naar de takken die boven de rivier hangen. Je probeert je vast te grijpen aan rotsblokken die de stroom breken. Maar de takken breken af. De stenen zijn te glad door het mos. Je vindt geen grip.'
Ik schoot in de lach. Keek hem vragend aan.
Hij haalde zijn schouders op. 'Ooit ergens gelezen.'
'Je blijft me verbazen.'
'Daar hebben we het nog wel eens over Angus. Terug naar jou, jongedame. Lees jij wel eens?'
Ze keek míj aan. Op zoek naar een reddingsboei. De mascara leek nu uitroeptekens op haar wangen te hebben geplaatst.
'Op TikTok.'

'De jeugd.' Rico zuchtte. 'Sta op. We gaan.'
Ze stond op. Aarzelend. 'Waar naartoe?'
'Niet naar de bibliotheek.' 
Even meende ik iets van mededogen bij hem te zien. 
Hij reikte haar haar jas aan.
'Ooit van Judas gehoord?' vroeg hij.
'Wie?'