Lente in Antwerpen

'Lekker. Zo in het zonnetje.' Rico leunde nog wat meer achterover en wreef over zijn buik.
'Ga je nog naar de sportschool?' 
Hij kneedde zijn bovenlip met zijn duim en wijsvinger. 'Volgende week pak ik het weer op.'
'Stilstand is achteruitgang. Vooral op onze leeftijd.'
'Het zal wel. Fit genoeg.'
Ik haalde mijn schouders op.
'Trouwens,' hij bewoog zijn wijsvinger nu kort richting het tafeltje aan het eind van het terras, 'betalen zij ons?'
'Nee, Antonio.'
'De Luie?'
Ik knikte.
'Waarom?' Hij ging rechtop zitten.
'Die gast schijnt nogal wat visums voor mensen te hebben geregeld.'
'Visa.' Rico nam een slok van zijn glas Chardonnay, leunde weer achterover en keek tevreden naar de smetteloos blauwe lucht.
'Ook goed.'
'Nee, niet ook goed. Jij leest toch zo graag? Het is visa. Het meervoud van visum. En weet je hoe jij nu kijkt? Mispruimend.' 
Ik hief mijn rechterhand op, liet mijn hoofd iets zakken. 'Ik geef me over. Ben je lid geworden van de bibliotheek?'
'Leesclubje. Online. Anoniem.'
Ik schoot in de lach.
'Jij moet stoppen met roken.'
'Misschien wel,' zei ik, nadat ik een fluim richting de klinkers lanceerde.

'Maar waarom moeten we ze zekeren?' Hij scande het terras weer.
'Vriendendienst. Hij,' ik knikte kort naar de man met het tiendagenbaardje en de zonnebril, 'heeft de meesten via Antwerpen laten binnenkomen.'
'Ah, de Havendienst.'
'Yep. En hij heeft daar, om het maar licht uit te drukken, niet voor alle oogjes betaald die de andere kant opkeken.'
'Stom om dan naar Antwerpen te gaan.'
'Weet je hoe jij nu kijkt?' 
'Vertel.' Rico boog voorover.
'Misprijzend,' zei ik. 
'Touché.' Hij gaf me een klap om mijn schouder. 
'Hoe lang zit je al bij dat leesclubje?' 
'Bijna een jaar.' Hij glimlachte weer. 

'Over Antwerpen?' ging ik verder. 'Zij weet van niets. Ze denkt dat hij alles uit zijn pensioen betaalt. Zij wilde hier naartoe. Iets met jeugdherinneringen.'
'Naïef type.' 
'Waren ze maar allemaal zo.' Ik staarde naar hun tafeltje.
Rico zweeg.

'Beetje actie zou wel leuk zijn. Dat blijft daar maar zitten.' 
'Zo ziet geluk er misschien uit Rico.'
'Ik ga even naar de plee.'
Hij sjokte weg. De schouders gebogen.

'Rechts. Achter ons.' Hij maakte een korte beweging met zijn hoofd. 
'Wat?' 
'Een figuur die op zijn mobiel een foto van ze gemaakt heeft. Ik zag het toen ik net weer naar buiten kwam.'
'Ik herken hem, zei ik na een korte blik over mijn schouder. 
'Waarvan?'
'Belgische douanier. Zo corrupt als wat.'
'Win win.'
'Bonus,' zei ik. 'Wel zorgen dat zij er niets van meekrijgt.'
'Opstootje?' 
'Opstootje. Tik jij het bierglas over zijn schoot?'
'Jij pakt zijn mobiel voor hij 'm kan vergrendelen?'
'Actie.' Ik stond op.
Rico stond op. Soepel. Grimmig. 
'Schrijf dat maar voor je leesclubje,' kon ik niet nalaten.