Ruby

Ze neemt de zoom van haar rok met beide handen vast en trekt hem met een wiebelende beweging van haar heupen naar beneden. Ik kan haar nu niet zien, maar ik ken het beeld. Ik heb het al zo vaak gezien. Ik weet hoe ze daarna met haar handen langs haar billen omlaag glijdt. Haar vingers gespreid. Onnodig, want de nagellak is allang gedroogd. Ze draait zich om en kijkt over haar schouder naar haar spiegelbeeld, dat haar uitdagend aankijkt. Ze zoekt in die spiegel niet meer naar mijn ogen die dit schouwspel zwijgend en opgewonden gadeslaan.

Ik hoor haar neuriën. De klanken snijden scherper dan de granaatscherven die ooit mijn lijf doorkliefden. Ze verbergt het niet meer. Kan ik het haar verwijten? Wat ik achterliet in die oorlog in het oosten, is ook zij verloren. En wat ik mee terugnam begrijpt ze niet. Mijn schreeuwen, mijn vloeken, mijn tieren zijn niet voor haar bedoeld. Zij vangt ze op, maar kan ze niet beantwoorden.

Ik klem mijn handen om de armleuningen van mijn rolstoel. Mijn lust is een fantoompijn geworden. 'Ruby,' fluister ik.

De herinnering aan haar lichaam tegen het mijne, de geur van haar huid, het natte zweet tussen ons in, dringt zich aan me op. Het wordt weggeduwd door andere beelden waarin ik vervangen ben.

Bij het tikken van haar naaldhakken op de trap versnelt mijn ademhaling. Voor de spiegel in de hal vallen haar lippen sensueel uiteen. Ze brengt het rood aan en tuit haar lippen. In haar bewegingen zit geen geheugen meer aan mij. 'Ga niet,' prevel ik.

De gesp van haar mantel tikt tegen de wand als ze hem met een zwaai over haar schouders gooit. Een vleug van haar parfum waait de keuken in en verdrijft de geuren van ons avondeten. 'Ga niet. Niet alweer, Ruby.'

Haar voetstappen komen niet meer deze kant op. Mijn ḥuid gloeit, snakt naar haar aanraking. Maar net zoals ze van de meubels, het servies, de potten en pannen op het aanrecht geen afscheid hoeft te nemen, hoeft ze dat ook van mij niet meer.

De deur slaat dicht, zoals ik haar al zo vaak heb dicht horen slaan. Een harde klik.

Ik rol naar de woonkamer en open de lade van de kast. Ik heb geen wapen meer aangeraakt sinds mijn terugkeer. Met trillende handen sla ik het doek open dat om het pistool gewikkeld is. Het metaal voelt eerst koud maar wordt langzaam warmer in mijn grip.

Ik draai mijn stoel richting de woonkamerdeur, leg het pistool in mijn schoot en wacht.