Voor mijn voordeur staat een bos rode rozen.
Het is een enorme bos. Dus een hele dure.
Onzeker kijk ik om me heen. Maar ik zie niemand.
Langzaam begint mijn adem te stokken
Mijn hart gaat als een razende te keer.
Met bevende benen loop ik naar mijn voordeur en buk.
Voorzichtig pak ik het kaartje wat uitdagend uit het grote boeket steekt.
Met tranen in mijn ogen lees ik de naam op het kaartje.
Herinneringen schieten naar boven.
Mijn handen trillen als ik mijn telefoon pak en bel.
“Hallo, ik wil nu graag aangifte doen van stalking.”
Log in om te reageren
Hoi Nicoline, de rode rozen en Valentijn zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, jij neemt die als uitgangspunt en bouwt vandaar uit de spanning op. Daarna komt een verrassende wending, ik zag die niet aankomen. Mooie insteek en ook nog eens inclusief de titel precies 100 woorden. 👍 Ik ga ervan ui...
Klein detail “Voor mijn voordeur staat een bos rode rozen. ... Onzeker kijk ik om me heen. Maar ik zie niemand.” “Met bevende benen loop ik naar mijn voordeur en buk.” De scene is hier wat vreemd. De eerste quote schetst een beeld van iemand die al bij de voordeur staat. De tweede quote, die chr...
Dit soort verhaaltjes zijn goede oefeningen om optimaal woorden te gebruiken. Ik vond de oudere (kortere) versie beter (en erg goed). Nu vertraag je de spanningsboog met extra woordenvulling. Dat is opzich wel leuk en spannender, maar het voegt ook weer niet heel erg veel toe aan het verhaal. Ik ...
Het einde is een sterke twist. Herinneringen die naar boven drijven is misschien nog wat mild, je kunt ze ook naar boven laten schieten, dat maakt ze hardnekkiger. In paniek schieten gaat niet langzaam, maar accuut, dat is misschien nog iets om rekening mee te houden.
ja, rozen en stalking, mooi! (of eigenlijk niet zo mooi)
Wat. Een. Plottwist! Die zag ik niet aankomen. Graag gelezen!