Als ik de tuin van de buren inloop, hoor ik mijn buurman Jan druk bezig zijn in het schuurtje. Zagen, boren, hameren. Zachtjes sluip in de keuken binnen. Marie zit aan tafel. Haar gezicht weer een palet van blauw, paars en geel. Gefixeerd kijkt ze naar het schuurtje.
Zuchtend ga ik voor haar zitten. Ze schrikt en probeert haar gezicht weg te draaien. “Wat was het nou weer,” vraag ik met ingehouden woede.
“Ik had zijn koffie in de keuken laten staan en die werd toen koud.” Even zijn we allebei stil. Het liefste zou ik nu naar dat schuurtje lopen en de hamer kennis laten maken met het gezicht van Jan. “Maar hij meende het niet,” gaat ze zachtjes verder.
“Dat geloof je toch zelf niet meer,” fluister ik als ik haar hand pak. Deze voelt koud aan. “Hij houdt nooit op. Maar wanneer houdt het voor jou op?”
Haar ogen die eerst dof en leeg naar me keken, lichten ineens op. “Snel,” mompelt ze, “heel snel.” In het schuurtje is het stil geworden. Alle kleur verdwijnt uit het gezicht van Marie. Met trillende handen pakt ze een kladblok. “Ga je morgen ook naar de jaarmarkt,” vraagt ze geforceerd met luide stem terwijl ze snel twee woorden op het kladblok krabbelt. Henk en morgen. “Ja, dat was wel de bedoeling,” zeg ik met net zo’n luide stem terwijl ik begrijpend knik.
Achter me hoor ik voetstappen. In de ogen van Marie flitst paniek. Snel pak ik het papiertje van het kladblok. De schaduw van Jan valt over de tafel. Ik probeer me breder te maken dan ik ben en moet me inhouden. “Mooi,” gaat Marie verder, “dan kan ik wel met jou meerijden aangezien onze auto vol is met houten spellen voor de kinderen. Jan is die nu aan het maken. Hij is zo knap, vindt je niet?” Ik knik maar bedwing het gevoel dat ik moet overgeven. “Geen probleem. Maar ik kan je pas om 12 uur ophalen, ik heb morgenochtend nog wat andere dingen te doen.” Marie knikt, haar schouders ontspannen zich lichtelijk.
Als ik opsta, vouw ik het briefje op en doe het in mijn broekzak. “Zorg dat je klaar staat,” zeg ik terwijl ik Marie een knipoog geef. Langzaam draai ik me om. Met een minachtende blik loop ik naar Jan die nog steeds in de deuropening staat. “Goed werk Jan,” zeg ik sarcastisch. Na nog een blik op Marie geworpen te hebben, loop ik naar huis. Achter me hoor ik een ruzie beginnen.
Log in om te reageren
Sterk en beeldend verhaal! Veel sfeer en emotie. Graag gelezen. Sluit mij bij anderen aan over de aanscherpingen rondom uitleg/beschrijvingen. Verder vanuit mijn kant nog: het leest prettiger als dialoog op een nieuwe regel begint.
Interessante situatie die heel veel potentie heeft voor subtekst! De ontwikkeling van de ontsnapping (als ik het goed heb begrepen) vind ik goed gevonden. Ik heb het graag gelezen. Verder heb ik niets toe te voegen aan wat er al opgemerkt is :)
Sterk thema. Dubbele aanhalingstekens kan je vervangen door enkele. Mooi die koude hand. Dat geforceerde, andere verhaal. De schaduw die op de tafel valt. Dat inhouden. Het gevoel over te moeten geven is wat te sterk aangezet naar mijn smaak. Lichtelijk kan wat mij betref t ook weg, ik zou het verv...
Je hebt de kern van de opdracht deels te pakken: iemand probeert iets duidelijk te maken wat niet hardop gezegd mag worden, maar ongezegd overduidelijk is. Dat is overtuigend en urgent, binnen een paar regels zit ik middenin de scène. Technisch zit het goed in elkaar, maar toch vertrouw je de lezer ...
Graag gelezen, al zou ik het hier en en daar nog iets subtieler maken. Enkele suggesties: - Het liefste zou ik nu naar dat schuurtje lopen en de hamer kennis laten maken met het gezicht van Jan. ==> Dat zou ik eruit halen. Ik denk dat de lezer vanzelf wel een afkeer van Jan heeft. :-) - Met een min...
De betekenis van 'Henk Morgen' op het briefje in combinatie met de jaarmarkt volg ik niet helemaal (waarom schrijven op een briefje? en waarom die twee woorden?) maar de rest is wel heel helder opgeschreven waardoor het weinig stoort. Heeft deze zin er iets meer te maken? “ik kan je pas om 12 uur...
Dat kladblok gebruik zie ik nu beter. Daar had ik overheen gelezen omdat mijn gedachten volledig anders gingen bij deze passage: > “Snel,” mompelt ze, “heel snel.” In het schuurtje is het stil geworden. Alle kleur verdwijnt uit het gezicht van Marie. Daarbij dacht ik dat die Jan in dat schuurtje i...
O mooi! Goed gedaan, hoe er om de mishandeling en de uitweg heen gepraat wordt. Ik vind het altijd fijn als de slechterik zijn bekomst krijgt. In dit geval is Henk kennelijk de oplossing. Misschien trekt Marie bij hem in en gaat de HP haar naar Henk brengen? Maakt niet uit, morgen komt het goed! E...
Hallo Nicoline, Sterke sfeervolle scene. Ik vroeg me alleen af of de HP direct na een ruzie naar binnenglipt of een paar dagen later. Een palet van blauw, paars en geel roept bij mij een later moment op. Terwijl de scene ook bij me oproept dat de HP direct na een ruzie naar binnenglipt. Mooi be...