8:52... 8:51... 8:50...
Op de digitale klok boven één van de beeldschermen vloeit de tijd weg. Ik kijk gespannen naar de video-feed van mijn collega die het kortste lootje had getrokken. Te midden van een groot zwart vlak zweeft zijn opgeblazen ruimtepak langs de half uitgeklapte radiator.
Het communicatiesysteem ruist. Dan klinkt de stem van John.
'Hoeveel tijd heb ik nog om het te verkloten?'
Ik kijk weer naar de klok.
'Ruim acht minuten.'
'Eitje. Thuis heb ik er maar twee nodig.'
Ik heb al vier keer de radiator in- en deels uitgeklapt. Steeds kwam hij niet voorbij het laatste scharnierpunt. De route naar huis hangt van een hoop toevalligheden aan elkaar - letterlijk perfect uitgelijnde planeten. Nu ja, toevallig is niet het juiste woord. Een team van sterrenkundigen heeft exact uitgerekend hoeveel brandstof we nodig hebben voor de retour, en door de gunstige positionering van Kairos-IV scheelt het een hoop. De gravity assist slingert ons naar de binnenplaneten als een flinke duw in de rug. Klein detail: in dat scenario functioneert ons voortstuwingssysteem.
5:27... 5:26... 5:25...
Ik volg hoe Johns witte worstenvingers het knikgewricht vastgrijpen.
'Zie je iets?'
'Een hoop aluminium.'
Ik zucht. Mijn ogen schieten naar het scherm waarop de koers is uitgestippeld. Een geanimeerde lijn trekt langs kleine, draaiende bolletjes die elk hun eigen pad volgen. Twaalf streepjes, vier maanden. Eindbestemming: de omhelzing van mijn kinderen. Slechts een herinnering als de lijn te dicht langs de ijsgigant buigt.
De elektrische momentsleutel vliegt uit Johns handen.
'Oh, die had ik toch niet nodig.'
Het was de waarheid. In de daaropvolgende stilte hoor ik zijn ademhaling versnellen.
'Hoe oud zijn ze?'
'Eh... vijf en acht.'
'Mooie leeftijd. Die van mij zijn al het huis uit. Dat is ook lekker hoor, maar soms mis ik ze wel.'
Op de achtergrond schuift een azuurblauw vlak het beeld in. Het verre zonlicht weerkaatst in de ijsformaties en creëert een schitterende waas.
'Koester het wanneer ze nog jong zijn.'
Ik knik, ook al ziet hij dat niet.
'Hoeveel tijd hebben we nog?'
2:48... 2:47... 2:46...
'Zeeën.'
De lijn kleurt rood. Bij de vierde poging om de radiator uit te klappen daagde het voorgevoel dat we met een probleem opgezadeld zaten dat niet binnen tien minuten op te lossen viel.
Log in om te reageren
Traaaaaagisschhhhh!!! Ik moest wel even slikken aan het einde van het verhaal. Sterk! ZGG!
Dank je!
Mooi die spanning bij dat meekijken. De opmerking over het kortste lootje zou ik weglaten. Eindbestemming: de omhelzing van mijn kinderen. Prachtig. Voor mij had de laatste zin geschrapt kunnen worden en kent het verhaal een sterker einde door het te laten eindigen bij dat probleem dat niet binnen t...
Dankjewel voor je feedback! Ik neem het mee ^^
Sterk gebruik van show. Twee astronauten die wat nonchalant praten terwijl ze een moeilijke operatie aan het ruimteschip uitvoeren. Het verhaal is wel op het randje wat duidelijkheid betreft. Ik voel de spanning, maar het is mij niet heel duidelijk wat er op het spel staat met die radiator en wat e...
Bedankt voor je reactie Tinus! Ik kan me goed voorstellen dat het verhaal gevoelsmatig weinig handvatten heeft, zo buiten mijn hoofd. Het was de bedoeling dat ze inderdaad te pletter zouden storten zonder reparatie. Ik had eerst iets meer uitleg over dingen maar ik vond zelf dat het daarmee te uitl...
Ik denk dat je niet veel hoeft uit te leggen. Eventueel kun je het met show duidelijker maken. Op het moment is de ironie voor mij storend en zie ik daardoor niet wat er op het spel staat. Dat is heel goed gedaan want daardoor ga ik zelf twijfelen aan de rode lijntjes die langs planeten gaan. Voor...
Dit heb ik graag gelezen, al duurde het even voor ik doorhad hoe het zat. Ik vraag me af of het zou kunnen helpen wanneer je in de derde zin over 'zijn' ruimtepak spreekt in de plaats van over 'een' ruimtepak. Ik vind dit een goede invulling van de opdracht, het ligt niet voor de hand om daarop te k...
Dat maakt het wel iets duidelijker inderdaad! Bedankt voor je reactie ^^
Rookie mistake, haha. Dankjewel voor je reactie!
Een sterke, geconcentreerde scène! De dreiging (leven of dood) is voortdurend voelbaar zonder dat iemand het expliciet benoemt. Het echte gesprek zit onder het gesprek; het klinkt luchtig maar is essentieel. Wanneer John vraagt naar de leeftijd van de kinderen en zegt: “Koester het wanneer ze nog jo...
Bedankt voor je feedback Martin! Ik zocht heel erg naar de juiste hoeveelheid technische diepgang en heb er ook al het één en ander aan geschrapt. Ik zal de derde alinea nog wat aandacht geven :)
Hallo Persephone, Ik voel de spanning en een noodlottig einde, maar ik kan er geen goede beelden bij vormen. De astronauten proberen een voortstuwingssysteem te herstellen, vermoed ik. Aangezien ik te weinig affiniteit met ruimtevaart heb, tast ik een beetje in het duister en kan er zelf ook niet ...
Dit genre is inderdaad wat niche! Ik ben me daarvan bewust, maar wilde er ook graag meer in oefenen. Bedankt voor het lezen en het compliment ^^