Lisdodde

Op aanraden van de kinderarts houd ik een huildagboek bij en lees ik boeken over huilbaby’s. Het is zoals die praatgroepen voor mensen met sociale angst. Als je gaat, is je angst nog beheersbaar.
Als je een boek leest, beschik je nog over een werkende prefrontale cortex.

Er is een laatste redmiddel: ik zet de kinderen in de auto en begin te rijden. Dat werkt wel vaker hypnotiserend. Het is bijna middernacht, wie weet zitten de andere auto’s ook vol mislukte moeders. Wanneer ik de autosnelweg oprijd, begint er een lampje te flikkeren op het dashboard: de benzine is bijna op.

Ik sla af en kom op het soort steenweg terecht waar je een tankstation verwacht, maar ik zie er nergens een, dus kies ik een willekeurige zijstraat en stap ik uit. Met het oudste kind op de arm en het andere in de Maxi-Cosi volg ik een weggetje dat leidt naar een volkomen roerloze, zwarte vijver waarvan ik de diepte niet kan inschatten en de overkant niet kan zien.
Er is niemand.
Ik zet de Maxi-Cosi neer en dan pas stopt het jongste kind met huilen.
Het oudste, slapende kind leg ik op mijn jas aan de oever.

Er groeit lisdodde. Dikke stengels, massieve kolven. Ik weet dat in de winter de kolven openbarsten. Dan drijven de witte, zijdeachtige pluisjes weg met de wind. Het lijkt dan alsof de plant langzaam oplost in de lucht.

Ik ben zo moe dat ik half in slaap val, zittend op een steiger, mijn kin op mijn borstkas. Als alles opgelost is, zullen mijn kinderen en ik huiswaarts keren, vrij van zorgen en verwachtingen, en zullen de dagen de nachten verdringen. Alles zal zich uitstrekken in helder, stil licht.
Dan is er achter me geluid, gebonk en geschuifel. Word wakker, word wakker, denk ik. Een deel van mij is alert maar kan zich niet losrukken van dat andere deel.
Ik open mijn ogen en zie hoe het oudste kind nietsvermoedend de Maxi-Cosi vooruitduwt die over de rand van de steiger kantelt en in het water valt. Er spat nauwelijks water op.
Dit is een wel erg zware consequentie; het enige wat ik wou was ons uit mijn wanhoop trekken.
Ik spring het afschuwelijk koude water in en grijp de Maxi-Cosi, zet hem op de steiger en hijs mezelf er ook weer op. Ik maak het kliksysteem los en haal het kind eruit, duw het tegen me aan.
Alles is volstrekt stil.
Het oudste kind wil een hand, dus maak ik mijn hand los van het jongste kind en geef het haar. Zo staan we daar, tot ze allebei ongeveer gelijktijdig beginnen te huilen - voor het eerst hoor ik hoe hun gehuil oplost in de lucht, zoals lisdodde in de winter.