Kantoordag

In de verte klonk het verkeer. Steeds iets luider.
'Donderdagochtend. Kantoordag,' zeg ik.
'Heb jij geld opzijgezet?'
'Tuurlijk.' Ik schop een steentje weg. Het stuitert een paar keer en verdwijn tussen de spijlen van de put in de goot.
'Veel?' Hij staat stil. Mikt zijn peuk er achteraan. Feilloos.
'Genoeg.' Ik wacht tot hij weer naast me staat.
'Aandelen?'
'Nee. Goud. Jij?' 
'Bitcoins.' 
'Riskant,' zeg ik.
'Ja. Nu wel.'
'Nog genoeg?'
'Nee, niet meer.' 
'Goud is stabiel.'

Hij staart in de leegte. Lang. Alles om hem heen lijkt even te verdwijnen. Hij wrijft zijn handen. Ze ogen te rood voor een warme lenteochtend. Te oud. Koud. Hij graaft in zijn jaszakken, zoekt, steekt weer een sigaret op en blaast de rook omhoog. 'Even zitten?' Hij knikt naar het bankje. 
Ik kijk op mijn horloge. 'We hebben nog wat tijd.'

Hoog boven ons zingt een zanglijster. 
Een man op veldje tegenover ons bukt zich. Hij raapt onhandig de uitwerpselen op van een teckel die hij aan de lijn heeft.
Op het pad leunt iemand op een rollator. Zijn broek spant te strak over de dijbenen. 
Een stelletje komt aanlopen. Zij wiegt de kinderwagen. Iets te hard, denk ik afkeurend.
'Best wel druk, zo vroeg in de morgen.' Ik kijk voor me uit.
'Vind je?' 
Ik glimlach. In het niets. 'Je bent op. Je wil stoppen.' 
'Ik moet Angus. Mijn longen.'
'COPD?'
'Ik moet naar een warm land.' Hij kijkt me aan, buigt zijn hoofd en geeft een klap op mijn knie.
'Sorry,' Hij staat op en zet een eerste stap richting de man met de teckel. 
'Kus me dan ook!' antwoord ik. 
Hij verstijft. Draait zich om. 'Het spijt me echt.' 
'Mij ook.' 
Ik knik naar het stel achter de kinderwagen.

Hun bewegingen zijn snel.
Te snel voor de man met de teckel.
Te snel voor de man achter de rollator.
Twee keer het geluid van een champagnefles die ontkurkt wordt. 
De lijster fluit verder. 
De teckel loopt naar de dichtstbijzijnde boom. De lijn achter zich aan slepend.
De rollator rolt een klein stukje het pad af.

'Sorry,' zeg ik als Antonio me aankijkt.
En ook nu is het gedempte geluid te zacht om het gezang te onderbreken.

Een vrouw van mijn leeftijd knikt vriendelijk naar me bij het verlaten van het park Daarna naar de jongeman en vrouw.
'Nieuw leven,' zegt ze. 'Geniet ervan.'