Alleen

Sinds de scheiding heeft hij de melodie van de wekker op zijn mobiel veranderd. Die klinkt nu hetzelfde als het oproepsignaal. Het geeft een klein sprankje hoop iedere ochtend. Dat zij het is die hem wakker belt. Dat ze wil praten.
Maar er is altijd de teleurstelling. Dat het zeven uur is en er weer een dag wacht.
Maar nu? Drie uur 's ochtends. Het kengetal dat oplicht, beantwoordt hij met een vloek. 045. Heerlen. Het verpleegtehuis waar zijn moeder al drie jaar richting haar einde verdwijnt.

'Ja?'
'Met Margot van Huize.., spreek ik met ...' 
Hij verwacht de mededeling dat zijn moeder weer gevallen is, uit bed deze keer. Hij kent het protocol ondertussen. Ze zijn verplicht te bellen. Ook als ze geen verwondingen heeft opgelopen. De frequentie neemt toe, naarmate ze verder achteruitgaat.
Maar nu? Op dit tijdstip?
'Ja, spreekt u mee.' Hij doet zijn best om begripvol te klinken en de jeugdige onzekerheid aan de andere kant van de lijn weg te nemen.
'U bent de zoon van...' Dat hoort ook bij de voorschriften. Altijd nagaan of je met de contactpersoon spreekt.
'Ja, klopt Margot.'
'Uw moeder is zojuist overleden. Gecondoleerd.' 
'Dank je.' Het eerste wat in hem opkomt. 'Hoe?' vervolgt hij.
Het blijft even stil.
'Ze is heel rustig ingeslapen. In haar slaap.'
Hij schiet bijna in de lach. 'Dat is fijn,' herstelt hij zich. 
'Dit is mijn eerste nacht alleen op de afdeling. Ik deed net de ronde. Ik wist niet of ik tot morgenvroeg moest wachten met bellen.'
'Wat mij betreft, heb je dat goed gedaan Margot.' 
'De arts die de dood heeft vastgesteld, is alweer weg,' snikt ze. 'Ik ben hier alleen.'
'Je doet het goed. Ga naar een collega op een andere afdeling. Praat erover. Laat je even knuffelen. Zo'n eerste keer valt niet mee.'
Hij zou zweren dat hij haar kan horen glimlachen.
'Zou ik dan mogen huilen?
'Zeker.'
'Dank u wel mijnheer.'
'Jij bedankt Margot. Nog één ding.'
'Ja?' Het klinkt bijna gretig. In ieder geval verwachtingsvol.
'Heb je een vriend, een man? Of sorry, misschien een vriendin of vrouw?'
Ze grinnikt. 'Een man. We zijn twee maanden geleden getrouwd.'
'Bel hem ook. Vraag hem of hij morgen verlof kan nemen. Je hebt iemand nodig die je vasthoudt.'
'Wat een goed idee mijnheer.'
'Sterkte.'
'U ook.'
Hij hangt op, loopt naar de keuken. Daarna naar de woonkamer.

Hij trekt een blikje bier open en begint aan een lijstje voor de komende dagen.