Het Vertelvuurduiveltje

Maandag, eind van de ochtend. Ik moet werken, maar ben nieuwsgierig naar de nieuwe uitdaging. Hopelijk niet weer zo eentje met onuitgesproken boodschappen tussen de regels door. Geef mij maar actie, drama, humor, fantasie, magisch realisme, de Apocalyps desnoods - kom maar op!

#42: Schrijf een verhaal over kinderen

O, dat is leuk! Een kinderverhaal, of een volwassen verhaal waar kinderen in voorkomen - opties genoeg. Bovendien heb ik nog wel wat liggen, ik kan eindelijk de kleine Dylan van de plank halen. Even een middagje laten inweken, dan schrijf ik het vanavond zó op.

Ik zet me achter mijn laptop. Eerst het origineel maar weer eens doorlezen, ik heb wel wat bijgeleerd intussen mag ik hopen. Het is slechts 100 woorden, dus dat kan nu lekker uitgebreid worden.

Zoals altijd kruipt het vertelvuurduiveltje over mijn rug omhoog, ik voel hem kriebelen. Hij nestelt zich op mijn schouder en leest schaamteloos mee. Hij noemt zich schrijfcoach, en ik noem hem in gedachten Tony. Hij heeft daar een hekel aan.

Honderd woorden en dan nóg drie spelfouten?

Ik zie het zelf ook, een beetje beschaamd. Ik verbeter de fouten, breid het verhaal uit, voeg wat humor toe en maak de tragiek wat subtieler.

Oké, de eerste draft is er, 560 woorden. Een goede basis, en het wordt toch schrappen straks. Houd jullie vast, darlings!

Tony trekt aan mijn oorlel. Te veel uitleg, dat gaat Jan nooit goedvinden! 

Hij heeft gelijk, schrappen dus. Het verhaal krimpt naar een kleine 450 woorden – binnen de limiet, check.

Praat een moeder echt zo tegen een kind? Praat een kind trouwens wel echt zo? Emmy let daar altijd op!

Hij heeft gelijk, dit kan en moet beter. Natuurlijker. Ik doe mijn best.

Het duiveltje valt stil, dus ik por hem een beetje. ‘Wat denk je van Frans of Angus?’

Er gebeurt tenminste wat, dus die zijn wel ok. Ze weten ook wel dat dit niet voor de Nobelprijs is. Voor Angus is het misschien te lief.

Wat denk je van Charly, Persephone, Ancenita – wat gaan die ervan vinden?

Het gaat over een ontroerend schattig jochie, dat zit wel goed.

‘En Tony, de echte Tony bedoel ik?’

Het duiveltje kijkt me vernietigend aan.

‘Tinus dan?’

Lees het zelf nog eens door, waar kan hij zich aan ergeren? Je zult hem uiteindelijk toch gelijk geven, dus verbeter het nu meteen maar vast.

Na nog een uur ploeteren met kleine verbeteringen ben ik eindelijk tevreden.

‘Klaar!’

Het duiveltje snuift afkeurend. Slaap er beter een nachtje over en kijk morgen nog een keer. Leer je dat nou nooit?

‘Och Tony, zoveel geduld heb ik toch helemaal niet. Leer je dat nou nooit?’

Noem me geen Tony!! Maar als je het beter weet stuur het dan maar in, dan zie ik je morgenavond wel weer voor het reparatiewerk!

Hij laat zich voorzichtig langs mijn rug naar beneden zakken.