#21 Waar kwam die plots vandaan?

Schrijven laat me toe om dingen te verzinnen. Tussen  mijn verzinsels kan ik halve of hele waarheden verkondigen. Met de al of niet verzonnen verhalen kunnen mijn lezers alle kanten op.  Niet iedereen is in de wieg gelegd om meteen aan een boek te beginnen. Sommigen schrijven hele reeksen boeken, hun werken worden in vele talen hertaald en bereiken zo oceanen vol lezers.

Als klein schrijverke ben ik heel blij dat ik mijn  hersenspinsels kwijt kan op websites, waar ze meteen op de world wide web door de whole wide world gelezen kunnen worden.  Zo vond ik een Amerikaanse site waar voorleesverhaaltjes vóór het slapengaan kunnen gepost worden. Alles samen zijn de tien vertalingen van eerder geschreven tekstjes er al meer dan honderdduizend keer (voor)gelezen. Eentje is zelfs met mijn toestemming overgenomen in een Engels leerboekje in India en een ander is zonder mijn toestemming beland in een Japanse podcast, waar het op een erbarmelijke manier wordt voorgedragen.

Wie op verschillende platforms voor amateurschrijvers grasduint merkt dat er voor ieders meug wel iets te vinden is.  Men kan zowat overal zonder al te veel plichtplegingen een forumlid worden. Er zijn webmasters die vinden dat je lid moet zijn om commentaar te kunnen geven op wat je leest, ook al schrijf je zelf niet.  Zonder de fantastische bedenker met naam te noemen,  heb ik jarenlang genoten  van een website waarop je wekelijks een prachtige foto van bekende fotografen aangeboden kreeg en waarbij je een tekst kon schrijven. Toen het platform werd stopgezet stonden er 863 inzendingen op de teller waarvan ik er 235 voor mijn rekening had genomen.

Tony, het duiveltje van collega Edwin heeft het klaargespeeld om via mijn internettoegang binnen te sluipen. Hij zit naast mijn scherm op één van mijn externe luidsprekers en lacht me uit.
‘Ga je nog verder opscheppen over jouw talenten? In het stukje van Edwin werd je niet eens vernoemd, schrijverke van mijn voeten.’
Met mijn mond vol tanden staar ik het rode ettertje met ongeloof aan. Dan vraagt hij: ‘Ben je ook nog van plan iets over VertelVuur te zeggen? Het wordt stilaan tijd want de woordlimiet komt eraan.’
‘Natuurlijk’, stamel ik: ‘euh, VertelVuur, ik ben fan van het eerste uur, enfin vanaf het tweede uur, want de bezieler van de site was er al mee begonnen alvorens ik het gemerkt had en hij had al zijn eigen werken reeds opgeladen.’
‘Zeker, heerschap, die man is ook een echte schrijver die al meermaals gelauwerd werd voor zijn omstandig oeuvre.’
‘Akkoord, ik heb al veel van hem gelezen en de lofbetuigingen zijn terecht, maar als webmaster heeft hij dringend hulp nodig. Waarom hij zijn Sonja tot een soort AI-chatgirl heeft gedegradeerd is mij een raadsel, maar soit.’
‘Is dat nu alles wat je over VV te zeggen hebt?’
‘Natuurlijk niet. Ik vind het fantastisch om weer een extra plek te hebben waar ik mijn ding kwijt kan en voor nieuwe uitdagingen geplaatst wordt. ‘
‘Stop! Too little, too late. De limiet is bereikt!’