Het verkeerde moment

'Waarom heb je me niet verteld dat Riek vandaag zou komen?' Michel leunde met beide handen op de wasbak en keek Ellen via de spiegel aan. Die gaf geen antwoord maar stak de tandborstel met een woest gebaar in haar mond, duwde op het knopje en gebaarde dat ze nu niet kon antwoorden. Michel zuchtte en haalde zijn handen door zijn haar. Hij streek ze eerst glad naar achter en duwde daarna de voorste haren iets terug en omhoog. Voldaan keek hij naar zijn kuif.

'Waarom zucht je nou?' Ellen zette de tandborstel terug op de lader en draaide zich naar Michel. 'Ik dacht dat jij het ook leuk zou vinden haar weer eens te zien.' De zin kabbelde op een lange zeurende toon mee met het stromend water uit de kraan. Michel reikte langs Ellen naar de hendel van haar kraan en duwde hem omlaag. Zij volgde de beweging met haar ogen en klemde haar kaken op elkaar.

'Schatje, laat die kraan nu niet zo lang openstaan.' 
'Je ontwijkt mijn vraag.' Ellen greep naar de handdoek die achter Michel over de verwarming hing.
'Welke vraag?'
'Of je het leuk vindt om mijn moeder weer eens te zien?'
'O, was dat een vraag?'
Ellen gaf geen antwoord. Ze sloot haar ogen en ademde diep in.
'Tuurlijk wel liefje. Ik zou ook dolgraag thuis blijven, maar ik heb een afspraak met Johan.' Hij liet zijn hand over haar hoofd glijden en liep langs haar af de badkamer uit. Ellen liep achter hem aan.

'O sorry, dat was niet de bedoeling, ging per ongeluk,' zei Ellen toen Michel zich omdraaide bij het geluid van de deur die dicht knalde. Ze rende voor Michel langs de trap af en rommelde bij de kapstok tussen alle jassen om vervolgens een zakdoek op te diepen uit een van de zakken. Ze bleef ermee in haar handen staan terwijl ze toekeek hoe Michel zijn jas dicht knoopte. Zijn blik op de knopen gericht, alsof hij niet wist waar die zaten.

'Mam had zich erop verheugd jou ook weer eens te zien,' zei Ellen terwijl ze een niet bestaand pluisje van zijn schouder veegde. Michel keek haar vluchtig aan en liep naar de keuken om de autosleutels te halen.

'Je had het me eerder moeten zeggen El, dan had ik die afspraak met Johan wel verplaatst. Maar nu kan ik dat echt niet meer.'
'Nou, heb dan maar heel veel plezier met Johan.' Ellen duwde met bruuske bewegingen de zakdoek weer terug in de jaszak.
'Ik zal kijken wat ik kan doen, goed?' Michel stond al met de deurklink in de hand en half buiten de deur. Hij keek haar niet meer aan.