Een avond met Gorter

Francien knikte in de richting van Lucas Gorter, die een paar meter verderop borrelnootjes in zijn keel liet glijden. ‘Ga toch naar hem toe. Vráág wat hij ervan vond, dan komt het morgen niet zo rauw op je dak.’
‘Jij vond het dus niks.’
‘Dat zeg ik niet, Anton.’ Haar gestaar naar mijn overhemd, maakte dat ik het ook zag.
De bloemen die ik had gekregen, hadden er een vochtplek op achtergelaten. Niet op de beste plek. Wat een vergissing was het geweest ze in het publiek te werpen. Gorter had me stoìcijns aangekeken. Mijn bloemen waren half op zijn schoot beland. Had ik geweten dat hij daar zat, had ik meer naar links gemikt.

‘Zou hij Botox gebruiken?’
‘Nee joh, een recensent heeft altijd zo’n uitgestreken kop.’
Gorter zag ons kijken. Wenkte, pakte vluchtig de arm van zijn vrouw vast, fluisterde iets in haar oor. Ze had mijn enorme bos bloemen in haar armen, waardoor ze nog kleiner leek.

‘Houdt je vrouw niet van bloemen?’ Hij gaf me stevig de hand.   
‘Jawel.’ Murmelde ik. ‘Morgen vliegen we terug naar Frankfurt. Dat overleven die bloemen niet.’ Hij leek me niet te horen, Francien ontving een paar kussen.
Terwijl ik borrelnootjes in mijn hand schepte, stuiterden er een paar via het tafelblad naar beneden.
‘Ik zei nog tegen Anton: die lepeltjes zijn er niet voor niets.’ Zijn vrouw legde de bloemen op de statafel en begon nootjes van de grond te rapen. ‘U geeft tenminste het goede voorbeeld.’   
‘Mijn handen waren schoon, Fanny.’ Gorter pakte het programmaboekje uit de binnenzak van zijn colbert, bladerde er wat doorheen. Hij had de blik van een schoolmeester die controleert of het huiswerk wel gemaakt is. ‘Het decor, wie had je daar voor ingehuurd?’
‘Willem Breeveld.’
‘Waarom staat hij niet genoemd in het boekje? De krant kan toch niet van mij verlangen dat ik al die namen uit mijn hoofd ken?’
‘Vond je het wat?’
‘Het decor? Breeveld weet wat hij doet. Waarom had je Tanja Reuvers niet voor de rol van Tosca gevraagd? Kostte teveel zeker.’
‘Miranda Frölichs stem beviel me beter.’
Lucas zoog zijn wangen naar binnen. Rolde het programmaboekje op, klopte ermee op de schouder van zijn vrouw. ‘Wij moesten maar eens gaan. Ik moet de boel nog uitwerken.’   

Ze waren allang uit zicht verdwenen, toen Francien opmerkte dat de bloemen nog op het tafeltje lagen.