Het pannenkoekenhuis

'Zie je dat?' Ik tik een paar keer met de wijsvinger op de menukaart.
Ze schiet in de lach, schudt haar hoofd. '19,20. Voor een pannenkoek met appel, rozijnen, spek en kaas.'
'We zijn oud.' Ik glimlach.
Ze haalt haar wenkbrauwen op. Zoals zij dat alleen kon.
Ik laat mijn hoofd even zakken. 'We zijn oud. Mijn opa had het altijd over de prijs van een brood.'
'Witbrood.' 
Ik hef mijn hoofd weer op en verdrink voor een kort moment in de uitdagende fonkeling in haar bruine ogen. 'Witbrood.' 
Ze draait de kaart honderdtachtig graden, tikt met haar wijsvinger. Mooi gelakt. Felrood. Altijd al haar lievelingskleur. 'Wat dacht je hiervan?'
'4,20.' lees ik hardop. Voor een pilsje van de tap.' Ik hef mijn armen iets te theatraal.
'Had het toen maar zoveel gekost,' zegt ze. Bijna liefdevol. Het was altijd bijna. Voor mij.
'Het is een symptoom. Dat heb ik geleerd.' 
'Fijn dat je iets geleerd hebt.'  Ik zie de rode lap waarmee ze wappert. Ik kan nog wel met mijn hoeven schrapen in het zand van de arena, maar mijn horens zijn vergane glorie. Niet breekbaar, maar nutteloos. Aanvallen is zinloos. Ik laat mijn hoofd weer zakken. Uit berusting. Niet voor de aanval.
Zachtjes klinken de Stones op de achtergrond. Satisfaction.
'Ik leef nog,' zeg ik. 
Ze wenkt naar het meisje dat driftig probeert de onderbezetting bij te benen. Tevergeefs.
Ze vloekt. Zachtjes.
'Ik hoef niets,' zeg ik. 'Niet voor die prijs.' 
'Geen Hertog Jan?'
Ik kijk haar aan en doe echt mijn best om haar een blik te gunnen op wat achter mijn lachende ogen ligt.
Ze haalt haar schouders op.
'Leuk je hier weer even gezien te hebben,' zeg ik, terwijl ik opsta.
Ze aarzelt. Blijft zitten. 'Ik kom hier nog vaak.'
'Dan was het ook weer niet zo'n groot toeval.' 
'Misschien voorbestemd? Écht geen Hertog Jan? Ik betaal.'
Even voel ik het speeksel in mijn mond. Even. 
'Echt niet meer.' Ik knijp mijn ogen geruststellend samen en draai me om.