Boven

Mooie wijn, Tom.’ Julian laat zijn glas ronddraaien.

‘Nog over van onze vakantie.’ Tom legt zijn hand losjes op Frederieks schouder. ‘Zij heeft hem uitgekozen.’

‘Jullie hebben de vrijheid om elk moment te vertrekken. Heerlijk. Daar verlangen wij nog weleens naar terug, nietwaar Louise?’ Julian knipoogt naar zijn vrouw.

Frederiek drinkt haastig, verslikt zich in haar wijn.

‘Drukke dag gisteren?’ Julian blijft Tom aankijken. ‘Ik probeerde je te bellen, maar je nam niet op.’

‘Je hebt van die dagen.’

‘Hm.’ Julian knikt en zet zijn glas neer. ‘Ik was ook even weg. In het ziekenhuis.’

Tom kijkt op. ‘Oh.’

‘Gewoon. Een afspraak. Boven.’

Het blijft stil.

‘Ik dacht je daar gezien te hebben.’

Tom pakt zijn mes op en legt het weer neer. ‘Dat lijkt me sterk.’

‘Anders had ik het wel geweten,’ zegt Frederiek.

Louise draait met haar vork door haar eten. ‘Julian en ik… wij vinden het wel genoeg zo.’

‘Nog wijn?’ Tom schenkt in zonder het antwoord af te wachten. Frederiek legt haar hand even op zijn pols.

‘Wij dachten vroeger ook dat we alle tijd hadden,’ zegt Louise. Ze lacht kort. ‘En dan ineens… zit je er middenin.’

‘Zo gaat dat.’

Frederiek begint over de zus van een vriendin die is bevallen van een tweeling. ‘Vroeg of laat,’ zegt ze.

Tom staart naar zijn bord. ‘Moe?’ vraagt ze.

‘Nee hoor.’

Julian staat op om naar het toilet te gaan. Tom snijdt een stukje vlees dat hij niet opeet. Wanneer Julian terugkomt, blijft hij in de deuropening staan. Hij kijkt naar Tom. Tom kijkt terug.

‘Koffie?’ vraagt Frederiek.

Louise loopt met haar mee naar de keuken. De twee mannen blijven achter. Juluan speelt met zijn lege glas. Buiten rijdt een auto voorbij.

‘Alles goed?’ vraagt Julian.

‘Prima.’

Julian knikt langzaam. ‘Wij hebben een tijd gehad dat Louise en ik… nou ja. Dat er dingen waren die ik haar niet meteen kon vertellen.’

Tom zwijgt.

‘Dat is zwaar.’

Vanuit de keuken klinkt Frederieks lach. Tom pakt zijn servet op en legt het naast zijn bord.

‘Ja.’