De kwal

‘Eén zin,’ zegt hij. ‘Meer niet. Voel, proef, ruik, luister en kijk om je heen.’

De kring zit al in het zand. Leonie blijft aan de rand hangen. Naast de groep ligt iets doorzichtigs, glanzend blauw. De rand zakt langzaam in.

‘De zee schuift de dag van me af,’ zegt een vrouw met natte enkels.

‘Mooi,’ zegt iemand. ‘Je maakt het persoonlijk.’

‘Zout op mijn lippen. Dat is voor mij genoeg,’ zegt een man.

‘Cliché,’ fluistert iemand. De man trekt even met zijn gezicht.

Leonie klemt haar pen vast. Haar notitieblok is nog dicht.

‘Ik tel de golven tot mijn gedachten samenvallen met het ritme,’ zegt een vrouw met een zonnehoed.

Een jongen met opgerolde mouwen leest langzaam voor: ‘Ik wil dat het water me meeneemt, stil en vanzelfsprekend, alsof mijn bestaan daar gewoon in verdwijnt zoals schuim dat niet blijft hangen.’

De stilte valt als een steen. De anderen knikken, een haast ritueel gebaar.

‘Die behoefte aan verlossing door onverschilligheid,’ zegt de man met het tanige gezicht. ‘Dat raakt.’

Leonie kijkt naar haar gesloten notitieblok. De blauwe sliert bij de waterlijn, een kwal, ziet ze nu, is inmiddels half bedolven. Hij vergaat terwijl ze toekijkt. Ze slikt.

‘Leonie?’ Zijn blik blijft op haar hangen. ‘Is het strand niet inspirerend genoeg, of is de realiteit te weerbarstig voor je?’

De hoofden draaien. De zonnehoedvrouw kijkt met nauwelijks verholen genoegen.

‘Ik ben nog aan het voelen,’ brengt ze uit.

‘Voelen is voor amateurs. Schrijvers zetten de werkelijkheid naar hun hand.’ Hij krabt aan zijn baardstoppels. ‘Of ben je hier alleen om te consumeren?’

De jongen met de opgerolde mouwen glimlacht flauwtjes.

Ze legt haar notitieblok op het zand en opent het. Maagdelijk wit.

‘De kwal is dood,’ zegt ze. Haar stem trilt, maar ze kijkt op, recht in zijn ogen. Ze kan niet meer stoppen:‘Doorzichtig, glanzend blauw, en nu ligt hij daar te vergaan. Niemand kijkt ernaar, omdat we allemaal te druk zijn met het verzinnen van zinnen over golven.’

Stilte.

‘Is dit een metafoor voor de groep?’ zegt de man. ‘Een beetje voor de hand liggend, vind je niet?’

Haar angst ebt weg. Wat overblijft is kouder en helderder. ‘Nee,’ zegt ze. Ze kijkt niet meer naar hem, maar naar het water dat onverstoorbaar doorgaat. ‘Het is gewoon een kwal die doodgaat. En ik ben hier niet om het voor jullie mooier te maken.’

Ze pakt haar pen. De inkt vloeit stroef. Ze schrijft niet over zilveren golven. Ze schrijft over de geur van dood zeewier, over de zon die je huid verbrandt terwijl je doet alsof alles in orde is.

Het zand schuurt tussen haar tenen.