Het koekoeksjoch (#589 wekelijkse schrijfopdracht Schrijvenonline)

‘Ze denken dat ik seniel ben...’ Ze trok de stroopwafel uit elkaar. Een sliertje stroop dat zich om haar vinger had geslagen, likte ze er af. ‘…but I know who you are.’
‘So, who am I?’   
‘Laten we Nederlands spreken.’

Ik was blij dat ze het zelf voorstelde, wie weet zou het haar helpen de deur naar het verleden open te houden.
Ze schonk mij koffie bij. Tergend langzaam at ze haar stroopwafel op. Ik bekeek de omwentelingen van het bandje onder het venster van mijn bandrecorder. Hij lag al een tijdje te draaien. Nam de keukengeluiden op, onze ademhaling.

Een pleister kan je er het beste snel aftrekken, is mij altijd verteld. Ik besloot dan ook door te pakken.

‘Waarom heb je me niet opgehaald?’
‘Ik was er om je op te halen.’
‘Tineke zei dat je niet teruggekomen was.’
‘Heeft ze dat gezegd?’

Dat had ze niet, niet met die woorden. Op haar sterfbed had Tineke vooral gehuild. Tussen veel onverstaanbaars, werd bewaarheid wat ik al zo lang voelde: Ik was niet van hen. Ik was hun koekoeksjong. Tijdens de oorlog achtergelaten. Afzender onbekend. Althans tot voor kort voor mij. Tineke en Christiaan wisten wie mijn moeder was. Ze hadden woord gehouden. Mij met liefde overgoten.

Vanuit de woonkamer klonk de basstem van haar echtgenoot. ‘Is all alright, hon?’
‘Yes, dear.’ Terwijl ze haar man geruststelde, bleef haar blik gericht op mij. ‘Wat had ik moeten doen? Je herkende me niet.’

Het tape van de bandrecorder. Ik kon er mijn ogen niet van afhouden. Ik zag het beschikbare opnamelint met elke seconde dat we zwegen slinken. Daar schoot haar hand naar voren. Ze greep mijn arm vast. Ik herinner me vooral haar vochtige wijsvinger. Alsof ik een bladzijde was die ze om wilde slaan. ‘Je leek zo gelukkig.’

Ik wilde haar alles vragen. Vond de woorden niet.