Diner bij kaarslicht

Een zwaaiende zaklamp maande ons te stoppen. De eigenaar ervan liep richting onze auto en gebaarde dat we het raam naar beneden moesten draaien.
'Het is aan het einde van dit paadje,' sprak de boswachter die de melding had gemaakt, 'Je rijdt praktisch tegen het picknickbankje aan en daar ligt ze. Of.. zit.' Zijn blik was strak en zijn kaken gespannen. Geen onbekend aangezicht wanneer je iemand treft die iets heeft gezien dat voorgoed op zijn netvlies gebrand staat. Ik knikte als teken van dank.
'Jullie zullen vast veel meegemaakt hebben maar, het is bizar.'

We volgden de koplampen die eerst kiezels, dan zand, dan gras lieten zien voordat ze licht wierpen op een tafereel dat niet anders beschreven kon worden dan surreëel.
In een opening tussen de hulststruiken stond inderdaad een picknicktafel, keurig gedekt met een donkerrood tafelkleed en meergangendiner. De directe omgeving was versierd met lantaarns, waardoor een akelig schouwspel van silhouetten op de omringende bomen werd geprojecteerd. In het midden van de tafel brandde romantisch een kaars.
De reden van de melding zat rechtop achter één van de borden, verstild in de tijd, met opengevallen mond en halfgesloten ogen. Een dikke tak liep langs haar rug en was in de grond geboord om haar overeind te stutten. Ze droeg een zwarte, satijnen avondjurk.

'Wat de fuck.'
'Zeg dat.'

Het licht van mijn zaklamp gleed over de picknicktafel. Waar geen schalen stonden, lagen rozenblaadjes, en van beide borden was gegeten. Op de plek van de afwezige lag een handgeschreven brief.
"Lieve Mariette." Stond er bovenaan. "Vanaf het moment dat ik je leerde kennen wist ik dat we voor elkaar gemaakt waren. Zielsverwanten. Ik zou voor altijd onvoorwaardelijk van je houden, zelfs toen ik erachter kwam dat je-"

'Deze persoon is gestoord,' concludeerde ik, en ik pakte m'n telefoon om de gemeentelijk lijkschouwer te bellen.