Gepubliceerd
v2
Korte verhalen
Week 2 van 2026: #6 De Onzichtbare Protagonist9 januari 2026• 47 views•351 woorden• 14 reactiesZijn kinderen (herziene versie)
Audio recorder laden...
Waarom heb ik hier ja op gezegd? De muren van de woonkamer komen op me af. De klok aan de wand achter mij tikt nadrukkelijk de seconden weg. Vanaf de muur tegenover mij staart hij mij onverbiddelijk aan, een stuk ouder dan ik me hem herinner. ’t Is meer dan dertig jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. Hebben ze mij hier expres plaats laten nemen, zodat hij over hun schouders heen mij in de ogen kan kijken? Een tribunaal met twee aanklagers, geruggensteund door de man aan wiens intenties zij geen twijfel hebben? Natuurlijk geloven ze mij niet; hun vader zou toch nooit zulke nare dingen gedaan kunnen hebben?
“Waarom heb je dat boek geschreven?” vraagt Pieter, de jongste van de twee.
“Omdat het mijn verhaal is. Het gaat niet over hem, maar…”
“Natuurlijk wel,” zegt zijn zus Maartje schril. “En over ons.”
Ik kijk haar aan. “Heb je het gelezen?”
Ze knikt, haar mond samengeknepen.
“Natuurlijk moest ik schrijven over wat hij mij aangedaan heeft, maar het gaat vooral over hoe ik er daarna mee ben omgegaan.”
Ze kijkt naar haar broer. “Zeg jij nou ook eens wat.”
Hij kijkt ongemakkelijk, schuift dan naar voren. “Is het waar? Wat je schrijft over hem, is dat gebeurd?”
Ik wacht even voordat ik antwoord. “Ja. Ik snap dat dat voor jullie…”
Pieter valt me in de rede. “En jij dacht niet: hij heeft kinderen, hoe zou dat gaan?”
Ik denk terug aan die tijd. Maartje was nog niet geboren, Pieter pas twee jaar na haar. “Jij komt er helemaal niet in voor.”
“Dat bedoel ik niet. Wij zijn zijn kinderen. Jij had kunnen ingrijpen.”
Ik staar hem aan. Wat zegt hij nou?
Zijn zus buigt voorover en verbergt haar gezicht in haar handen. Haar schouders schokken. Zijn blik is gefixeerd op mijn ogen. Ik zie de zijne smeulen. Dan draait hij zich naar zijn zus en wijst naar het portret achter hem. “Haal die godverdomde foto nou eens weg!” Hij staat bruusk op en loopt met grote stappen de kamer uit. De voordeur sluit met een klap achter hem.
Reacties (14)
Log in om te reageren
T
Hoi Martin, Ik houd van dit soort verhalen over mensen die in de donkere kelders van onze maatschappij leven. Ik vind het knap hoe je het onderwerp van de pijn bij alledrie zo duidelijk weet op te schrijven zonder het op te schrijven. Grtz, Taco
A
Hallo Martin, Ik krijg er een knoop van in mijn buik. Heb in ieder geval mijn eigen uitleg bij het verhaal en die is behoorlijk verontrustend. De HP denkt aangeklaagd te worden en vindt in de kinderen ook twee slachtoffers van vaders handelen. Die plotselinge wending is goed geschreven. Voor mij ...
T
Hoi Martin, Je verhaal voldoet goed aan de opdracht, aangezien het hoofdpersonage onzichtbaar is en toch duidelijk invloed heeft op de gebeurtenissen en emoties van de andere personages. De afwezigheid van de protagonist is voelbaar en drijft de spanning in de scène op effectieve wijze. Tip: Vers...
m
Een boeiend en goed opgebouwd verhaal, dat inderdaad veel ruimte laat voor de fantasie van de lezer, maar dat bevalt me wel. De vraag die mij na een tweede lezing het meest bezighoudt is niet wat de vader op zijn kerfstok heeft, maar de vraag waar het verhaal mee opent. Als je wilt zou je daar denk...
T
Er wordt heel mooi een sterke spanning neergeschreven. Echter is het jammer dat er wel behoorlijk veel aan de lezer wordt overgelaten om de rest in te vullen. Ook is de setting lastig. > Hebben ze mij hier expres plaats laten nemen, zodat hij over hun schouders heen mij in de ogen kan kijken? ...
Hoi Martin, ik las alleen de herziene versie, en met plezier! Een hartstikke gaaf verhaal, waarin duidelijk de verhouding tussen de drie sprekers en de afwezige vader is uitgewerkt, met goed opgebouwde spanning.