Wijn wordt ingeschonken.
‘Heb je het kunnen vinden?’ vraagt Karin.
‘Wat?’ vraagt hij.
‘Die plek. Je zei dat je nog eens zou gaan.’
‘Die plek. Ja, ik ben er geweest.’
Hij kijkt naar zijn glas.
‘Het regende die dag,’ zegt ze.
De man tegenover haar fronst. ‘Was het niet juist heel zonnig?’
Iemand schuift zijn stoel een stukje naar achteren.
‘We stonden daar toen zo lang,’ zegt ze. ‘We…’
Ze stopt. Met haar duim veegt ze langs de steel van haar glas.
‘Hij stond altijd ineens vlak naast je,’ zegt ze. ‘Daar had ik nooit zo’n zin in.’
Iemand kucht achter zijn servet.
‘Hij had die rode jas aan. Met die strepen.’ Ze glimlacht kort.
Hij zet zijn glas iets te hard neer.
De vrouw naast haar schudt haar hoofd. ‘Volgens mij droeg hij dat blauwe vest. Die jas lag in de kofferbak.’
Karin prikt in een tomaatje. ‘Oh? Ja, misschien. Het is al zo lang geleden.’
Hij zegt niets.
Een schaal gaat rond. Hij geeft hem door zonder iets te nemen.
‘We zijn niet tot het eind gebleven,’ zegt ze. ‘Ze kregen hem er niet uit.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Ja.’
Iemand naast haar legt kort een hand op haar arm.
‘Hij lag buiten de auto,’ zegt hij.
Karin laat haar vork zakken.
‘En?’ vraagt ze. ‘Was het anders, nu je er weer was?’
Hij schudt zijn hoofd.
‘Nee.’
Log in om te reageren
Hoi Jan, mooi verhaal met een duidelijke tweede onderlaag. Ondanks het minimalistische, dat is knap Het kuchen achter het servet is een simpele zin, maar schetst veel sfeer. Het minimalistische zorgt er ook voor dat er weinig afwisseling in zinslengte in de tekst voorkomt. Dat leest vrij staccato....
Hoi Angus, Dank je, dit is een interessante observatie. Ik herken wel wat je zegt over die afstand en het observerende karakter. Dat is ook een manier van kijken/schrijven die me aanspreekt. Tegelijk zet het me aan het denken over variatie daarin, zodat het niet als een vast stramien gaat voelen. ...
Angus, jouw analyse van dit goed geschreven, minimalistische verhaal - en Jans schrijfstijl in het algemeen - is treffend: een soort Hopper. De vergelijking gaat echter niet helemaal op, want wat zit eronder? Oké, dat is hier duidelijk. Maar wat kan je daar dan weer mee? Zo'n tweede laag - de ondert...
Mooi verhaal over hoe het geheugen verschillend kan werken bij mensen na een heftige gebeurtenis. Deze zin: “Hij stond altijd ineens vlak naast je,’ zegt ze. ‘Daar had ik nooit zo’n zin in.’” viel me het meeste op. Dan denk aan het gevoel van opluchting van de vrouw dat schuldgevoel oplevert. Bij d...
Ik heb het geschreven met het idee dat Karin altijd een hekel aan de overledene had en dat ze nooit bij de plaats van het ongeluk is geweest. De man weet dat uiteraard, maar gaat er niet rechtstreeks tegen in. 'Daar had ik nooit zo'n zin in' probeert de hekel van Karin aan de lezer over te brengen....
Hallo Jan, Het gegeven, dat getuigen van eenzelfde traumatische gebeurtenis elk hun eigen herinneringen hebben die vervolgens niet overal overeenstemmen is een mooi uitgangspunt voor een verhaal. Ik zou overwegen om het woord: Die plek, niet te herhalen, maar hem alleen naar het glas laten kijken. ...
Hoi Emmy, Bedankt voor je nauwkeurige leeswerk en de moeite om te reageren. Ik stel het op prijs. 'Ze' = altijd Karin 'Hij' = altijd de getuige van het ongeluk De man is niet 'hij'. Iemand is niet 'hij' en niet 'ze'. Wie er verder aan tafel zitten, is wat mij betreft niet belangrijk. Het kunnen ...
Ha Jan, Je schrijft: 'Ze' = altijd Karin 'Hij' = altijd de getuige van het ongeluk De man is niet 'hij'. Iemand is niet 'hij' en niet 'ze'. en je schrijft: Wie er verder aan tafel zitten, is wat mij betreft niet belangrijk. Het kunnen er 2 zijn of 10, maakt niet uit. Het gaat om Karin en 'hij'. ...
Dank je voor je scherpe lezing. Je raakt een punt dat ik zelf ook al voelde (zie mijn antwoord aan Frans), namelijk dat mijn bedoeling rond Karin (haar verhouding tot de overledene en haar aanwezigheid daar) niet helder genoeg landt in de tekst. Mijn probleem was dat ik het niet expliciet kon laten...
Hoi Jan, Je verhaal "Die plek" voldoet goed aan de uitdaging. De spanning ligt duidelijk in de onderliggende betekenis van de woorden en de onuitgesproken emoties tussen de personages. De lezer voelt de spanning en het ongemak die niet direct worden uitgesproken maar wel aanwezig zijn. Een indrukw...
Dank je, Tony.